ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ !

Με τη φωνή σου ταξιδέυω

πέρα στούς πέντε ωκεανούς

με τα τραγούδια σου γυρέυω

της μοναξιάς τους λυτρωμούς!!!


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Χαριτίνη Ξύδη !


Γεννήθηκε στο Βόλο. Ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε με το μυθιστόρημα C-Minor-Ένα Αιρετικό Ρομάντζο (Ιωλκός 2005). Τον Δεκέμβρη του 2007 διακρίθηκαν με έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης, στο Η’ Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης , τρία ποιήματά της, τα οποία εμπεριέχονται στη συλλογή Τα Όνειρα Καπνίζουν. Τον ίδιο χρόνο, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για τη νουβέλα
«Η Ίρμα των Δαιμονίων» (ανέκδοτο). Τον Ιανουάριο του 2008 διακρίθηκε με Α’έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης, στο 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης

 
Με χαρά σε καλώς ορίζω στο ιστολόγιο ο μάγος !

Καλώς σε βρίσκω κι εγώ Νικήτα. Σ’ ευχαριστώ για τη ζεστή υποδοχή.

Τι ναι για σένα βράβευση μια και απ ότι ξέρω έχεις πολλές ?

Δεν απαξιώνω τις διακρίσεις μου. Και ευχαριστώ από καρδιάς, όλους εκείνους που πιστεύουν, στηρίζουν και τιμούν το έργο μου με κάποιο βραβείο, έπαινο ή οποιοδήποτε τρόπο. Αποτιμώντας τες όμως, μετά από καιρό, συνειδητοποιώ πως δεν έχουν τόση σημασία τελικά. Περισσότερο επειδή επιθυμώ η «βράβευση» και η «τιμή»  να προέρχεται από τη θέση που λαμβάνει το έργο μου στην καρδιά των αναγνωστών. Αυτό αποτελεί και τη μεγαλύτερη χαρά και ικανοποίηση-για μένα.


Πότε ανακάλυψες ότι έχεις το χάρισμα του γραπτού λόγου?

Τι σημαίνει χάρισμα… Πρόκειται για μια ανάγκη από την οποίa, κανείς εξ αυτών
που τη νιώθουν βαθιά, επιτακτικά, δεν μπορεί να ξεφύγει. Αυτή είναι μια δική μου
βεβαιότητα. Πίστη στον εαυτό μου έχω. Ό,τι καταθέτω στη γραφή μου, είναι έντιμο και ειλικρινές. Καλό ή κακό-ενδεχομένως κάποτε- αλλά είμαι σε θέση να εγγυηθώ αυτά τα δύο που αναφέρω πιο πάνω. Δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου και έτσι τιμώ τους αναγνώστες μου.

Πότε έγραψες το πρώτο σου βιβλίο?

Η πρώτη ολοκληρωμένη απόπειρα για βιβλίο έγινε το 2003. Δηλαδή,  τότε αποφάσισα πως ήθελα πραγματικά να υπάρχει ένα δικό μου ολοκληρωμένο έργο και όχι αποσπασματικό όπως συνέβαινε. Πέρασα από διάφορα διλημματικά στάδια, αναφορικά με την έκδοση. Αλλά οριστικά επέλεξα να τυπώσω το 2005 από τις εκδόσεις Ιωλκός, το C-Minor/ Ένα αιρετικό ρομάντζο. Περισσότερο πεζό και λιγότερο ποιητικό αφήγημα.

Πόσα βιβλία έχεις γράψει?

Ως σήμερα που μιλάμε εννέα. Τα έξι από αυτά έχουν ήδη εκδοθεί. Και είναι οι παρακάτω τίτλοι:
C-Minor / Ένα αιρετικό ρομάντζο/ Ιωλκός 2005.
-         Οι τρομπέτες του Οκτώβρη / Ποίηση/ Κώδικας 2007
-         Το ράμφος / Ποίηση/ Κώδικας 2007
-         Η ερωμένη απολεσθέντων θαυμάτων / Ποίηση/ Κώδικας 2007
-         Τα όνειρα καπνίζουν / Ποίηση/ Γαβριηλίδης 2008
-         Τακούνια καίγονται στο φούρνο / Ποίηση/ Άνεμος Εκδοτική 2011

Μόλις εκδόθηκε επίσης από τις εκδόσεις του Black Duck ένα νέο βιβλίο και εκεί υπάρχει συμμετοχή μου με το αφήγημα Φώσφορος.

Τα υπόλοιπα τρία είναι υπό έκδοση. Το ένα θα αφορά ρίμες και μόνο ρίμες. Το δεύτερο είναι μικρές ιστορίες μάλλον σε πεζοποιητικό ύφος. Το τελευταίο ποίηση ξανά αλλά με κάποιο είδος θεατρικoύ-αν μπορώ να το πω έτσι- υποβάθρου. (Υπάρχουν και κάποια στο συρτάρι. Μια ανέκδοτη νουβέλα «η Ίρμα των δαιμονίων» που έχει τιμηθεί με το πρώτο βραβείο από την ΠΕΛ. Ένα κινηματογραφικό σενάριο και κάποια διηγήματα)

Ανήσυχο πνεύμα που δεν ασχολείται μόνο με ένα είδος

ποια είναι τελικά η Χαριτίνη ?

Πράγματι ανησυχώ! Αλλά για λόγους που αφορούν την ύπαρξη, για θέματα που αφορούν την πατρίδα και το λαό μας. Δεν μπορώ να μένω απαθής, απούσα ή αμέτοχη, ενώ γύρω μας συμβαίνουν «εγκλήματα». Αισθάνομαι, βαθιά Ελληνίδα ψυχή τε και πνεύματι και γράφω συχνά τις αγωνίες και τις σκέψεις μου για τη χώρα, για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση και την υπόσταση της Ελλάδας όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι αλλά και τη νιώθω. Αναφορικά με το είδος της γραφής μου τώρα, εδώ και χρόνια έχω στραφεί αποκλειστικά και προσηλωμένα στην ποίηση. Εκεί θα μείνω και θα συνεχίσω να προσπαθώ. Οι άλλες γραφές –οι λιγότερο ποιητικές, ας πούμε, μικροκείμενα, αφηγήσεις ή πεζοποιήματα- είναι παράπλευρες ανάγκες. Δεν τις αποφεύγω, δεν τις αποποιούμαι. Επιθυμώ να είμαι συνεπής με όποια ανάγκη γραφής(καταγραφής) μού δημιουργείται, γιατί αυτό μου διασφαλίζει μια συγγραφική-λογοτεχνική πληρότητα.

Κάπου διάβασα ότι η αγαπημένη σου έκφραση είναι
"Στην ύλη εισχώρησα ουρλιάζοντας "Θέλεις να μου το εξηγήσεις?

Είναι ένας στίχος του Νίκου Καρούζου. Για μένα η ύλη είναι ήσσονας παράγοντας του βίου μου, ωστόσο αναπόφευκτος. Σ’ αυτή την είσοδο, λοιπόν, την καθόλου ευχάριστη ή ευμενή, στην οποία υποχρεώνομαι- όπως όλοι μας, κατά κάποιο τρόπο- δεν μου συμβαίνει αυτό, ούτε δίχως κόστος ούτε δίχως πόνο και κάποτε ούτε δίχως ενοχές.

Πως βλέπεις το σήμερα και τι κάνεις εσύ γι αυτό?

Μίλησα και πιο πάνω για το σήμερα, την Ελλάδα, τους Έλληνες και τοποθετήθηκα σ’αυτό. Ο Σεφέρης είχε μιλήσει ποιητικά «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες...
το καράβι που ταξιδεύει το λένε - ΑΓΩΝΙΑ 937». Οι πληγές του τόπου μας και οι δικές μας είναι ακόμη ανοιχτές και χαίνουσες. Στερεότυπο, αν έλεγα, πως η ευθύνη ανήκει σε όλους μας, αν και είναι κάτι που πιστεύω. Ιδιοσυγκρασιακά νομίζω πως είμαστε κοντά σε τραύματα που δεν επουλώνονται και αυτό έχει να κάνει με την ιστορία μας. Ιστορία που έχει σταθεί σ’ έναν χαλασμένο δείκτη –λες- ρολογιού. Όση εξωστρέφεια κι αν «ξοδέψουμε», όση «αισιοδοξία» κι αν υποδυθούμε,  θα μένουμε ένας τραυματισμένος λαός, ένας λαός που αυτοχειριάζεται αρνούμενος την κατάφαση της ουσίας και του ψυχικού του σθένους. Οξύμωρο το σχήμα.  Ξεκαθαρίζω πως δεν μιλώ με όρους τρέχουσας ηθικής. Το ήθος και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού τα  θεωρώ δεδομένα- όχι ικανώς οχυρωμένα ίσως- και αδιαπραγμάτευτα. Η κατάλυση αφορά τους θεσμούς και αυτή προέρχεται από τη διαφθορά όσων σχετίζονται με διαπλεκόμενα πολιτικά ζητήματα. Ο Έλληνας, στο βάθος του, παραμένει Έλληνας, με όποια κουβαλήματα φορτίζουν την ταυτότητά του. Πολιτισμός, αξίες, ποιότητες και πάνω απ’ όλα μια αγωνιώδη αλλά ανυπέρβλητη Ιστορία. Παρακαταθήκες που ακόμη πιστεύω πως ο καθένας μας υπερασπίζεται και παλεύει γι’ αυτές με τον τρόπο του και από όποιο βήμα ή μετερίζι μπορεί.

Υπάρχουν πράγματα που σε πικραίνουν ?

Ασφαλώς υπάρχουν. Άλλα καθημερινά, άλλα λιγότερο καθημερινά. Με πικραίνει το ψέμα, η μικροπρέπεια, η υποκρισία, η ανειλικρίνεια, η ανακολουθία, η χυδαιότητα, η εμπάθεια, η κακοήθεια, η αδυναμία του ανθρώπου να δει τον πραγματικό του εαυτό, η ανασφάλεια που μας οδηγεί σε χαμηλότερες (δια) «πράξεις». Οι σχέσεις των ανθρώπων που έχουν γίνει περισσότερο εικονικές από ό,τι πραγματικές. Η απομάκρυνσή μας από την ύπαρξη.  Όλα αυτά και πολλά περισσότερα και με πικραίνουν και με τρομάζουν.

Ποια είναι τα όνειρα σου για το μέλλον?

Για το μέλλον έχω στόχους. Είναι πιο στέρεοι από τα όνειρα. Τα όνειρα εμπεριέχουν μια «ανεδαφικότητα», κάτι στον αέρα, που δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου. Επιλέγω και προτιμώ κοντινούς στόχους, όχι μεγαλεπήβολους, και βήμα βήμα τους κατορθώνω. Αυτό που αποπειρώμαι είναι η βαθύτερη γνώση του εαυτού, η ψυχοσυναισθηματική εγγύτητά του, διότι μέσα από αυτή γνωρίζουμε και τους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόμαστε. Γενικότερα αυτό που επιδιώκω και διεκδικώ με απόλυτη συνείδηση, είναι η ύπαρξή μου όπως τη θέλω σε αυτή τη ζωή. Ευελπιστώ πως διασχίζοντας αυτή τη γνωστική διαδρομή, γίνομαι καλύτερη και στη γραφή μου. Όχι ανώδυνα, όχι χωρίς τίμημα, όχι χωρίς συνέπειες. «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα» και το κραταιότερο σωστικό μέσο που διαθέτω είναι η ποίηση.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε έχουν πληγώσει και γιατί ?

Υπάρχουν. Το γιατί δεν μπορώ να το γνωρίζω. Αλλά έχω πάψει εδώ και καιρό να διερωτώμαι γι’ αυτό.  Είναι θέμα ψυχοσύνθεσης ίσως. Αυτό που με αφορά πια, είναι γιατί επιτρέπω εγώ να με πληγώνουν. Αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που εμπίπτει σε ψυχαναλυτική διαδικασία. Δεν θα ήθελα να μπούμε σε τέτοιο έδαφος… Όχι μόνο για την κινδυνοφόρο φύση του αλλά επειδή ό,τι και να πούμε, κάτι θα μένει στην άκρη ανεξερεύνητο, αποδιοπομπαίο, απωθημένο, τρομακτικό, τραγικό ή γελοίο.

Ποιο είναι το  νέο σου βιβλίο και πότε θα  κυκλοφορήσει ?

Η νέα μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Τακούνια καίγονται στο φούρνο» μόλις κυκλοφόρησε από την Άνεμος Εκδοτική και υπάρχει στα βιβλιοπωλεία. Τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου, και ώρα 6:30 στο χώρο Ακροβάτης στο Μεταξουργείο (Ψαρρών 26 & Μαιζώνος) θα πραγματοποιηθεί και η παρουσίασή της. Θα είναι μεγάλη χαρά για μένα να σας δω όλους εκεί.

Σ ευχαριστώ για την κουβεντούλα μας και σου εύχομαι καλή επιτυχία !!!

Σ’ευχαριστώ κι εγώ από καρδιάς Νικήτα για τη ζεστή φιλοξενία και σε περιμένω στην παρουσίαση. Καλή συνέχεια και καλή τύχη σε ό,τι κάνεις.

10 σχόλια:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Να μια παρουσία που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.
Γιατί έχει τόλμη φαντασίας και δημιουργική πορεία που αποδεικνύει ότι το φως της ποίησης κατορθώνεται αν περπατήσεις άφοβα για να βγεις από το μέσα σου σκοτάδι.
Μπράβο Μάγε!
Με εξέπληξες ευχάριστα! Να είσαι καλά!

Γουΐκα είπε...

Όμορφη, έξυπνη και χαρισματική. Θα μπορούσε να ήταν ... μάγισσα!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

ΣΤΡΑΤΗ αυτη την τολμη και φανατσια ειδα κι εγω και ηθελα να σας την γνωρισω !!!!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Γουικα μου ισως για ψαξε εσυ σαν πιο νεα στο βαθος της μνημης σου να μου πεις σε πιο θρανιο καθοταν στη μεγαλη των μαγων σχολη?

~reflection~ είπε...

Να μία παρουσία που πραγματικά προσεγγίζει τον όρο Αιώνια Γυναίκα....

Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο, αν και εμπεριέχει τον αυθορμητισμό της στιγμιαίας απόφασης μπρος στο ΚΛΙΚ του φακού,
νιώθω πως αντιπροσωπεύει τα ΕσώΨυχα που η Χαριτίνη καταθέτει στο στίχο...

Δεν μπορώ να σκεφτώ τι χρώμα θα είχε μία διαπροσωπική επαφή με αυτό το Υπέροχο Κορίτσι...

μα είμαι σίγουρη, πως με συνομωσία Θεών και Δαιμόνων κάποια στιγμή θα το ανακαλύψω!...


Φιλάκια αμέτρητα.....

ΔΗΜΗΤΡΑ είπε...

Καλό μήνα!!!!

Greecelands είπε...

Με τη μορφή σου η άνοιξη είναι σημαδεμένη κι ότι λουλούδι και να βγει την ομορφά σου παίρνει!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Αγαπημενη μου αυτη τη γυναικα ηθελα να σας γνωρισω ....

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Δημητρα μου καλο μηνα με χαρα και χαμογελα πολλα!!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Greecelands βαφτιζω ολα τα λουλουδια Μαρια!!!

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΓΟΥ.....

Μέσα στο δάσος κατοικώ

Κι έχω για συντροφιά μου

Νεράιδες των παραμυθιών

Φίλους τα ξωτικά μου…