ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ !

Με τη φωνή σου ταξιδέυω

πέρα στούς πέντε ωκεανούς

με τα τραγούδια σου γυρέυω

της μοναξιάς τους λυτρωμούς!!!


Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Χρυσούλα Λουλοπούλου


Η Χρυσούλα Λουλοπούλου γεννήθηκε στη Δράμα το 1962. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πέρασε δεκαπέντε χρόνια από τη ζωή της στην Κατερίνη. Σήμερα ζει με την οικογένειά της στην Καρδίτσα κι εργάζεται ως καθηγήτρια στη Δημόσια εκπαίδευση.
Το πρώτο της μυθιστόρημα «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια» (Εμπειρία Εκδοτική) εκδόθηκε το 2002 και το δεύτερο «Ο ψίθυρος του Θεού στο αυτί μου» (Εκδόσεις Επέκταση) το 2008. Ετοιμάζει προς έκδοση την πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο «Αερόστατο».


Με μεγάλη χαρά σε καλώς ορίζω στο Μάγο !

 Σ’ ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση!
Καλώς σε βρήκα, Νικήτα μου, στο «μαγικό» σου σπίτι!

Γεννήθηκες στη Δράμα. Μίλησε μας για τα παιδικά σου χρόνια εκεί;

Η Δράμα της δεκαετίας του ΄60 ήταν μια πανέμορφη μικρή και ήσυχη πόλη. Πολλή αγάπη από τους γονείς μου, ξεγνοιασιά, 8ο Δημοτικό σχολείο, παιχνίδια στην αλάνα της οδού Αριστοτέλους με όλο το παιδομάνι, απόλαυση του φρέσκου γλυκού στα υπαίθρια ζαχαροπλαστεία της πλατείας-αγαπημένη οικογενειακή συνήθεια της τοπικής κοινωνίας τα Κυριακάτικα απογεύματα- ώρες συγκίνησης ή γέλιου στα σινεμά, αξέχαστες γιορτές όλο κατάνυξη της Αγίας Βαρβάρας, εκδρομές στο δάσος του Καράντερέ και στο σπήλαιο του Μααρά, επισκέψεις στους συγγενείς στη Χωριστή κάθε Κυριακή απόγευμα ανυπερθέτως, συχνότατο διάβασμα λογοτεχνίας στη Δημόσια Βιβλιοθήκη, εντατική μελέτη στο Γυμνάσιο Θηλέων αργότερα, βόλτες στον κήπο με τις αγαπημένες μου φίλες, όλα αυτά κρατάνε σφιχτά στη χούφτα τους τις υπέροχες παιδικές κι εφηβικές μου αναμνήσεις.

Πότε ανακάλυψες ότι έχεις το ταλέντο να αποτυπώνεις τις σκέψεις σου σε χαρτί
;

Άρχισα να γράφω από παιδάκι αλλά σταμάτησα πολύ σύντομα. Ο δρόμος έμελλε να ανοίξει για τα καλά στα 35 ξανά. Λυπάμαι πολύ που άφησα τόσα χρόνια να περάσουν, όμως από την άλλη, χαίρομαι που -διαβάζοντας μετά μανίας - συνέλεγα πετράδια σοφίας από τους μεγάλους λογοτέχνες.

Τώρα -σαν εκπαιδευτικός- ποια είναι η σχέση σου με τα παιδιά ;

Πριν από ένα μήνα ήμουν ακόμη εκπαιδευτικός. Σήμερα είμαι πλέον διοικητικός υπάλληλος, έχοντας περάσει 29 χρόνια στην έδρα, όπου έδινα καθημερινά την ψυχή μου. Η σχέση μου με τα παιδιά ήταν πολύ καλή, άριστη θα έλεγα. Δούλευα καθημερινά πάνω σ’ αυτό, προσπαθώντας να μη ξεχάσω ποτέ το πώς ένοιωθα όταν ήμουν εγώ παιδί και πώς ήθελα να μου φέρονται οι γονείς και οι δάσκαλοί μου. Βέβαια το μάθημα που δίδασκα επέτρεπε να παρεκκλίνω της «προδιαγεγραμμένης πορείας» και να μιλάμε με τα παιδιά για συγγραφείς και τα έργα τους, κάτι που τους άρεσε πολύ τελικά και μας έφερνε πιο κοντά.

Πιστεύεις ότι η εκπαίδευση γίνεται σωστά ;

Δεν θα πρωτοτυπήσω λέγοντας όχι. Σύμφωνα με έρευνες- ο Έλληνας μαθητής είναι ο πιο μορφωμένος της Ευρώπης σε τομείς όπως τα Μαθηματικά και η Ιστορία –και όχι μόνο- αλλά όχι και ο πιο ευτυχισμένος. Γεμάτος άγχος για τις εξετάσεις, συσσωρεύει γνώσεις που θα τις αποβάλλει σε λίγο καιρό, αναλώνεται σε αποστήθιση, υστερεί στην κρίση και χάνει χρόνια ουσιαστικά, που θα μπορούσε να ξοδέψει πιο δημιουργικά κι ευχάριστα το χρόνο του.


Το πρώτο σου βιβλίο έχει τίτλο «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια»
Ποιά αλήθεια περιγράφεις ;



Το μυθιστόρημά μου μιλάει για μια γυναίκα ,την Ευγενία, που ενώ τα είχε όλα (αγάπη, ασφάλεια, έρωτα, χρήμα, οικογένεια), τα έχασε. Από την απόλυτη ευτυχία πέρασε στην απόλυτη απόγνωση. «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια» , μία από τις Τέσσερις Ευγενικές Αλήθειες, βασικό δόγμα του Βουδισμού, λέει ότι στη ζωή υπάρχει πόνος. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι η ζωή της Ευγενίας, είναι η ενσάρκωση αυτού.

Πως ένοιωσες όταν το είδες να κυκλοφορεί ;

Ήμουν τρισευτυχισμένη! Δεν μ’ ενδιέφερε να πουλήσει, «καιγόμουν» να το δω σε βιτρίνα βιβλιοπωλείου, να το μοιραστώ με άλλους ανθρώπους! Κι όταν αυτό έγινε, η συγκίνησή μου ήταν απερίγραπτη. Ο κόπος απ’ τα ατέλειωτα ξενύχτια μου, η ψυχή μου, βρισκόταν τυπωμένη εκεί, σε 320 σελίδες. Ζούσα στην Κατερίνη τότε και πήγα να το χαρίσω στους συγγενείς μου στη Δράμα. Γέμισα –θυμάμαι- το ταμπλό του αυτοκινήτου από αντίτυπα του βιβλίου και οδηγώντας τα καμάρωνα σαν παιδάκι που έφτιαξε την πρώτη του χειροτεχνία!

Τι είναι για σένα η καταξίωση ; Νομίζεις ότι έχεις δικαιωθεί ;

Καταξίωση για μένα σημαίνει να μπορώ να ακουμπάω τις καρδιές των ανθρώπων με όσα γράφω. Και αν και όταν τα καταφέρνω, νοιώθω μια βαθύτατη συγκίνηση. Αισθάνομαι πως δεν είμαι μόνη στον κόσμο. Πως όλοι εμείς, οι μικρές μονάδες, είμαστε πλάσματα του ίδιου Θεού, με τις ίδιες αδυναμίες και τα ίδια πάθη.
Κι αν με ρωτάς πότε θα σταματήσει αυτό, σου λέω πως δεν νομίζω ότι παύει ποτέ αυτό το σαράκι. Μόνο κλείνοντας τα μάτια. Η ανάγκη αυτού που γράφει είναι ακόρεστη. Κι ύστερα, όταν λείψουμε απ’ αυτό τον κόσμο, όπως είπε και κάποιος ποιητής, «Θα στοιχειώσουμε το πνεύμα κάποιου νέου για να γράφουμε μέσα απ’ αυτόν.»

Δεύτερο βιβλίο με τίτλο «Ο ψίθυρος του Θεού στο αυτί μου» .Ποιο είναι το περιεχόμενο του βιβλίου σου ;

Είναι μια ερωτική ιστορία με κρεσέντο πάθους. Ο Άλκης και η Χριστιάνα παιδεύονται από ένα μεγάλο, μοιραίο έρωτα που έχει ακραίο τέλος. Εκείνος έχει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες κι εκείνη είναι η δασκάλα που αναλαμβάνει να το φροντίσει. Το πάθος τους είναι μονόδρομος που δεν μπορούν να του ξεφύγουν. Το βιβλίο είναι μια τομή στη σχέση και στους χαρακτήρες τους και σε βάζει να αναρωτιέσαι όσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας απελπισμένος άνθρωπος που αγαπάει χωρίς όρια.

Τώρα ετοιμάζεις μια ποιητική συλλογή .Τα γραφόμενα σου είναι εμπειρίες ζωής ή απλά σκέψεις που γεννήθηκαν μέσα σου ;

Και τα δύο. Υπάρχει μέσα στον καθένα μας ένα σεβαστό απόθεμα εμπειριών που έχοντας το κατάλληλο ερέθισμα ανασύρονται και μετουσιώνονται σε λέξεις, πινελιές, νότες, ανάλογα με την ενασχόληση του καθενός. Σε μένα βρίσκουν το δρόμο για τις σελίδες.

ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ

Έτσι βίαια όπως με πέταξαν στη γη
όταν γεννήθηκα,
στην καθοδική πορεία μου από τον ουρανό,
με χτυπούσαν τα ερωτηματικά για τη ζωή
σα μαστίγια από βοριάδες,
μου’ καιγε τα μάτια της ψυχής
η αδικία
σαν υπερόπτης ήλιος,
όταν -ώ του θαύματος!-
άνοιξε στους ώμους μου
ένα αλεξίπτωτο για να με σώσει,
δώρο Θεού στα ευαίσθητα παιδιά Του.
Λευκό, γερό, δεν το αποχωρίζομαι ποτέ.
Το’ χω δει που το φοράνε κι άλλοι τρελοί.
Ποίηση το λένε.

Τι όνειρα κάνεις για το μέλλον ;

Αν με ρωτούσες πριν δύο χρόνια, θα σου έλεγα πως επιθυμώ να έχω την υγεία μου για να δημιουργώ απερίσπαστη. Σήμερα θα σου πω πως πέραν της υγείας, θέλω να διατηρήσω τη δουλειά μου για να έχω τα απαραίτητα προς το ζην. Πού φτάσαμε!…
Τέλος πάντων, αν χάσουμε και την ελπίδα μας, τα χάσαμε όλα. Γι’ αυτό κρατάμε το κεφάλι ψηλά και συνεχίζουμε. Εύχομαι, λοιπόν, να έχω δίπλα μου ανθρώπους να με αγαπούν και να τους αγαπώ και να μη μου πάψει ποτέ η παροχή του Θείου δώρου που λέγεται ‘έμπνευση’.

Υπάρχει κάτι που θέλεις να αλλάξεις στον κόσμο;

Ρώτα με καλύτερα αν θ’ άφηνα τίποτε ίδιο… Θέλω να μη δω ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια μου απελπισμένα. Θέλω να εμπιστεύομαι αυτούς που με κυβερνούν. Θέλω να σέβονται την υπόστασή μου, τις ανάγκες και τη νοημοσύνη μου. Θέλω να μην υπάρχει πόλεμος και φτώχεια. Θέλω όλοι να έχουν ένα σπίτι ζεστό κι ένα πιάτο φαί καθημερινά. Θέλω να μην υπάρχουν αναλφάβητοι. Θέλω να εκλείψει η ενδοοικογενειακή βία. Θέλω το σχολείο να γεμίζει τα παιδιά με χαρά κι όχι άγχος. Θέλω οι γειτονιές να αποκτήσουν πολύ πράσινο. Να ξαναγεμίσουν με παιδάκια που παίζουν ανέμελα μέχρι να δύσει ο ήλιος, χωρίς φόβο. Θέλω το πρωί στο δρόμο να ανταλλάσσω καλημέρες με ευγένεια κι ένα χαμόγελο αισιοδοξίας. Ζητάω πολλά;…

Θα σου ευχηθώ καλή επιτυχία σε ότι κάνεις και σ’ ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας !


Εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ, Νικήτα μου, για την τιμή να με φιλοξενήσεις στο σπίτι σου και αντεύχομαι σε σένα και τους αναγνώστες σου τα καλύτερα!




17 σχόλια:

ΔΗΜΗΤΡΑ είπε...

Συγχαρητήρια Νικήτα μου, χάρη σε σένα γνωρίσαμε άλλο ένα πρόσωπο που ασχολείται με την συγγραφή.
Καλή εβδομάδα ΜΑΓΕ Μας.
:)

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Δημητρα μου το εχουμε παι οτι λαμπει εμεις θ ατου δινουμε βημα !! καλη εβδομαδα !!!

Greecelands είπε...

Ζωγράφισέ μου σε χαρτί για σέ τί 'ναι η αγάπη, κι εγώ κορνίζα θα γενώ να μπω απ'άκρη σ'άκρη.

kariatida62 είπε...

Και δημοσιογράφος λοιπόν!
Ευχαριστούμε για τις συστάσεις!

~reflection~ είπε...

...... μμμμμμ' αρεσει που οι Γυναίκες έχουν κυριαρχήσει στην Πατρίδα του Μάγου..

ΕΔΩ, όπου η μαγεία συμβαίνει από... Ενστικτο,
ακόμη και μέσα στην Μελετημένη Συγγραφή!!

Σας φιλω.....

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Συγχαρητηρια φιλε μου που εγω τουλαχιστον μαθαινω αρκετους σπουδαιους ανθρωπους που δεν ξερω.
Καλη εβδομαδα να εχεις απο αυριο.

tania είπε...

Με συγκίνησες Μάγε μου, δεν θα ξεχάσω ενα γλυκό βράδυ καλοκαιριού ,στην έκθεση βιβλίων με πολύ χαρά, συγκίνηση αλλά και περηφάνια η Χρύσα μου υπέγραψε το πρώτο της βιβλίο.!!
Να είσαι καλά ειχα καιρο να μάθω νέα της σίγουρα θα αγοράσω και το καινούριο .
Να είσαι καλά!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Greecelands αυτη τη φορα ζωγραφιζει η κυρια Χρυσα !!!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Καρυ συναδελφος σου ειμαι και κατι παραπανω βρε αδελφος !!!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

αγαπημενη μου παντα η συγγραφη ηταν μελετημενη χμμ λειπει η Γουικα ?

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Τσιγκουνακο μου αυτος ειναι και ο σκοπος αυτου του πονηματος !!!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

tania ειχες καιρο να περασεις και στο φιλουσα !! ετσι ειναι οι μαγοι !!!

Ξύλινος Ιππότης είπε...

ΜΑΓΕ ήταν πολύ όμορφο αυτό που έκανες!
για άτομα που τώρα μαθαίνουν τον "κύκλο", είναι σημαντικό
κάποιος να τους φέρνει σε επαφή
με τέτοια άτομα-προσωπικότητες!
...
Την καλησπέρα μου!

Magia da Inês είπε...

Boa semana!
Beijinhos.
Brasil
º°º°❤
°º✿
º° ✿ ✿⊱╮

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Ξύλινος Ιππότης φιλε τα ευγενη μεταλα πρεπει να σκαψεις για να τα βρεις !!!

ΜΑΓΟΣ! είπε...

Magia da Inês
querido amigo deve ser sempre bem e sorrir

Greecelands Greecelands είπε...

Πάνω στην τρέλλα του σεβντά παιχνίδια κάν' η σκέψη ποιός λογικός αγάπησε και δε θα με πιστέψει.

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΓΟΥ.....

Μέσα στο δάσος κατοικώ

Κι έχω για συντροφιά μου

Νεράιδες των παραμυθιών

Φίλους τα ξωτικά μου…