ΣΚΕΨΕΙΣ !

Αυτά που η μνήμη ξέχασε να πει

Και η Άνοιξη κουράστηκε να φέρει

Ζητάς με ένα παράπονο βαθύ

Να ξαναγίνει στην καρδιά σου καλοκαίρι …

Μυρίζει πια το χώμα απ τη βροχή

Και τον παράδεισο για πάντα έχεις χάσει

Τώρα παλεύεις σε μια σκάρτη διασκευή

Που στο μυαλό σου έχεις συσκευάσει  …

Παιχνίδια του μυαλού που έμειναν εκεί

Κλεισμένα σε αζήτητο συρτάρι

Να περιμένεις να έρθει  πάλι Κυριακή

Να έρθει πάλι η πλήξη  να σε πάρει …

Να ταξιδέψεις στα στέκια τα  γνωστά

Κρατούμενος σε κάποια εξορία

Να κομματιάζεται  σκέψη στη στιγμή

Όπως τα ματ διαλύουν μια πορεία  …

ΣΕ ΓΥΡΕΥΩ !

Στη λεπτομέρεια την ύστατη στιγμή

Στην κάθε σκέψη που διακόπτει τη ροή

Και σαν κοχλίας που γυρίζει διεστραμμένα

Σε έναν ατέρμονο χορό γυρεύω εσένα …

Στις στέγες που η βροχή παίζει κρυφτό

Κι εγώ δεν έχω κάτι ακόμα να σκεφτώ

Και δεν με νοιάζει αν εσύ σκέφτεσαι εμένα

Σε μια γκριμάτσα που γελάει όταν πονά αφηρημένα …

Στα ροκ τραγούδια και στις ενοχές

Τώρα οι μέρες μου δεν έχουν Κυριακές

Στην αφασία γενικά του διπλανού

Εγώ να θέλω μα να είσαι αλλουνού …

Απλά παιχνίδια διαρκώς διασκορπισμένα

Γυρεύω εσένα αλλά μέσα από μένα

Στις αποδράσεις με καπνό χωρίς φωτιά

Μα εσύ κοιτάς απ τη δική σου τη σκοπιά …

ΝΕΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ !

Σου έδωσα και πάλι μια νέα ευκαιρία

Μη μου ζητάς και νέα προθεσμία

Που σαν τον  κλεφτή σπάει τη μοναξιά

Δίνοντας στο χρόνο μια σπρωξιά  …

Θέλω να ξημερώσουμε παρέα

Μαζί να δούμε όλα τα ωραία

Μαζί να πάμε πάλι στην ευθεία

Και σ αγκαλιάζω με τη δική μου νοσταλγία …

Πάλι σε ψάχνω  σε όλα τα στενά

Στα καταφύγια του νου δεν είσαι πουθενά

Μα πια θα βάλω παύλα και τελεία

Αυτή θα είναι η δική μου τιμωρία …

Να τρεμοπαίζει  η φωνή μου στα χαμένα

Να ψάχνει άγγελο με ολόλευκα φτερά

Μα τώρα πια θα βλέπω μόνο εμένα

Και όχι σαν  επαίτης  στη σειρά  …

ΑΛΛΟΘΙ !

Κοιτάζω μες τα μάτια τον καθρέφτη

παιχνίδι κάνω πια με τις σκιές

άδικα ψάχνω για να βρω αυτόν τον φταίχτη

ταξίδι πάλι σε άγονες γραμμές …

Μέσα στα μάτια μου χορεύουνε

τυφλές οι ψευδαισθήσεις

τρελό πάρτι κάνουνε οι ένοχες

μου λένε κάποια μέρα θα γυρίσεις

μα ο δρόμος μου δεν έχει πια στροφές …

Να σπάσω θέλω τούτη τη βιτρίνα

και δεν ακούω άγνωστες φωνές

η μοναξιά μου πια δεν είναι ρήγμα

και οι ψευδαισθήσεις μου δεν έχουνε τροφές …

Οι φαντασιώσεις μου στην μέση  του Ονείρου

στον τοίχο χαλασμένο εκκρεμές

κι εγώ να κάθομαι  στην άκρη του απείρου

να μην αισθάνομαι  καθόλου ενοχές  …