ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ !

Γυμνό καρφί η ανάμνηση

Και ψάχνει να βρει λύση

Γυρνά μες τα χαλάσματα

Η πρώτη αγάπη να μπορεί

Πίσω για να γυρίσει …

Ο πόθος είναι κόκκινος

Κι η αγάπη δεν μπορεί

Πια να απολογηθεί

Σαν νάρκη σε ένα πόλεμο

Λίγο πριν εκραγεί  ….

Γυρνά μες τα χαλάσματα

Του νου της φαντασίας

Καβάλα σε αναζητά

Πάνω σε άσπρο άτι

Μα είναι η ανάμνηση

πικρή οφθαλμαπάτη …

Το καλοκαίρι είναι μικρό

Και ο χειμώνας μόνος

Αγάπη που δεν ένοιωσε

Δεν άγγιξε ο πόνος απόψε

Που το δάκρυ μου είναι θόλο καυτό  …

Σκορπάει απόψε άρωμα

Στη νύχτα η σιωπή σου

Κορμί σε άγρια χίμαιρα

Να λιώνει απ τη φλόγα σου

Στη σκέψη  το κερί …

ΘΥΜΩΝΩ !

Θυμώνω με τον εαυτό μου κάθε μέρα

Μα στη ρουτίνα πια δεν θέλω να γυρίσω

Μου αρέσει να αναπνέω τον αέρα

Κι όλα τα δύσκολα πίσω θα αφήσω  …

Ξέρεις τον εαυτό μου απόψε προσπερνάω

Ούτε από λόγια και υποσχέσεις δεν μασάω

Δεν θέλω χάρες σε κανέναν να χρωστάω

Μ  αρέσει στα βαθιά να κολυμπάω  …

Θυμώνω και ας δείχνω πως πονάω

Ούτε έμαθα ποτέ να κάνω πίσω

Μ αρέσει μαργαρίτες να μαδάω

Να ξέρεις όμως όλα θα τα σβήσω  …

Θυμώνω με όλα γύρω μα γελάω

Στα παραμύθια της γιαγιάς ξαναγυρνάω

Αγάπες και έρωτες εγώ δεν προσκυνάω

Μέχρι να μάθω πια και εμένα να αγαπάω  ...

ΜΑΝΑ !

Μητέρα εσύ που πόνεσες

Ζωή για να μου δώσεις

Και τις αδυναμίες μου

Ποτέ δεν θα προδώσεις…

Μητέρα είσαι θησαυρός

Μου έδωσες το μάνα

Κι εγώ πόνο σου έδωσα

Μάνα γλυκεία μου μάνα!!!

ΠΟΝΟΣ !

Σαν μαθητούδι της αγάπης στο θρανίο

Από το άλφα στο ωμέγα για να φτάσω

Μου λες απρόσμενα ένα φτηνό αντίο

Και ψάχνω το άπιαστο τώρα για να το πιάσω  …

Βραχνιάζει απότομα η φωνή μου μες τη σκέψη

Το άρωμα σου πέρα δώθε στο μισό το μαξιλάρι

Είναι τα λόγια σου αυτά που μουχεις κλέψει

Σκέψεις ανάκατες ένα σωρό κουβάρι …

Βουλιάζω τώρα μες τα ψεύτικα τα λόγια

Να κυνηγώ το Όνειρο κρυφά και τη σκιά σου

Λασπόνερα στα άσπρα μου σεντόνια

Μα δεν ακούω πια τους χτύπους της καρδιά σου …

Να είμαι πάλι μπερδεμένος με καλώδια

Σαν ένας ναύτης κρεμασμένος σε κατάρτι

Λαθρεπιβάτης που δεν πλήρωσε διόδια

Ταξίδι στο άγνωστο μα με σκισμένο χάρτη …

Άφησες πίσω δυο τσιγάρα στο πακέτο σου

Είναι το Όνειρο θολό και ξεβαμμένο

Μου κάρφωσες απόψε το στιλέτο σου

Μα τι θα κάνεις ? κι αλλά περιμένω  …

ΕΓΩ !

Την εξουσία δεν μπορώ να την αντέξω

Και σαν παιδάκι έπαιζα κρυφτό

Μα μια ζωή είμαι πάντα στους απ έξω

Ποτέ δεν  έκανα εγώ το  αφεντικό …

Σκληρός μα και ευαίσθητος συγχρόνως

Δεκαετίες να χαζεύω στο κενό

Και ούτε με νοιάζει τι θα βγάλει ο χρόνος

Ποτέ δεν έβαλα μπροστά μου το εγώ …

Οι δημόσιες σχέσεις μου φέρνουν αλλεργία

Τα άσκοπα φίλια μου φέρνουν πυρετό

Πάντα στους άλλους δίνω ευκαιρία

Και ας με λένε ηλίθιο ρομαντικό …

Δεν την μπορώ αυτή τη λοβιτούρα

Μου αρέσει να κοιτώ στα χαμηλά

Ακόμα κι αν μου κάνουνε καζούρα

Φρικάρω μα απαντώ να είστε καλά …

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ !

Με στροβιλίζει η θύμηση σου

Και με κερνάει δυο ποτά

Μα να προσμένω επιστροφή σου

Ακούω βήματα μικρά  …

Τα περιθώρια έχουν στενέψει

Γυρνούν στην πόρτα τα κλειδιά

Πόσο η αγάπη θ αντέξει

Να ζει ξανά με δανεικά …

Αυτός ο έρωτας δεν σπάει

Ουράνιο τόξο στη βροχή

Χρόνια η αγάπη μας κρατάει

Κι αρχίζει πάλι απ την αρχή …

Να μην τρελαίνεσαι τις νύχτες

Έτσι πως έφυγες θα ρθεις

απλά κι αθόρυβα στις μύτες 

τα πρωινά της Κυριακής  …

Είναι οι σκιές που δυναμώνουν

Μυρίζει ο κήπος γιασεμί

Και οι ξενύχτες αραιώνουν

Μα εμείς δεν είμαστε μαζί  …

Φωτογραφία το άρωμα σου

Ουράνιο τόξο στη βροχή

Να περιμένω μήνυμα σου

Να αρχίσουμε απ την αρχή  …

ΕΡΩΤΙΚΟ !

Μου μίλησε απόψε το άγγιγμα σου

Με ένα βαθύ αναστεναγμό

Μέθυσα απόψε στη ματιά σου

Ταξίδι δίχως προορισμό …

Χαϊδεύω όλα τα σημάδια

μα το σινιάλο είναι τυφλό

δεν τα φοβάμαι τα σκοτάδια

σ αγγίζω πάλι στο λαιμό …

Μαζί θα βρούμε κάποια λύση

θα διώξουμε το στεναγμό

πολύ σε έχω αγαπήσει

είναι σαν να έχω πυρετό  …

Αστέρι που δεν έχει δύσει

μα κολυμπάει σε βυθό

με έχεις πιάσει σε ένα δίχτυ

να φύγω τώρα δεν μπορώ …

Δεν έχει χρώμα η φαντασία

να μείνεις θέλω πάντα εδώ

να πάψει πια η απουσία

να μου πιέζει το μυαλό …

Η αγάπη σου να με ποτίσει

όπως το χώμα η βροχή

να έρθει η αγάπη να γυρίσει

όπως η αύρα την αυγή  …

Μα πάλι ο χρόνος θα το δείξει

όπως ο ήλιος τη σκιά

αέρας πάλι να φυσήξει

μες τη δική μου αγκαλιά  …