ΟΙ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ !

 

Από τα χρόνια τα παλιά τα χρόνια του Ιπποκράτη

Πάντα τα εμβόλια έδιναν στον οργανισμό αυτό το άλλο κάτι

Αυτό που σε κάνει πιο δυνατό Και έτοιμο για όλα

Να πολεμήσεις τον Ίο και να του ρίξεις φόλα …

Όμως υπάρχουν άνθρωποι Που είναι ψεκασμένοι

και κάνουνε τους έξυπνους μα είναι οι χαμένοι

είναι αυτοί οι πολύξεροι οι υποψιασμένοι

νομίζουν ότι τους κυνηγούν και πάντα είναι χαμένοι…

από τα χρόνια τα παλιά υπήρχαν ψεκασμένοι

νομίζουν ότι είναι έξυπνοι μα απ τη ζωή διωγμένοι

αυτοί λοιπόν οι άσχετοι ταλαιπωρούν την πλάση

πλάθοντας μυθεύματα τα λένε και όπου πιάσει …

οι μέρες είναι δύσκολες ο ιος παραμονεύει

ας είμαστε σε ετοιμότητα και προετοιμασμένοι

αφήνουμε πολύξερους ανήξερους ξερόλες

κλεισμένους στην βλακεία τους για ότι κακό συμβαίνει …

MANA!

 

Μάνα εσύ με γέννησες

 και μου έδωσες το μάνα

κι εγώ μόνο πίκρες σου έδωσα

μάνα γλυκεία μου μάνα …

 

Ήσουν σε όλα σου σωστή

Πάλεψες  με τα τέρατα

Μανούλα μου υπέροχη

Θα σ αγαπώ απέραντα …

 

Ήταν σκληρός ο αγώνας σου

Κράτησε έξι χρόνια

Ποτέ δεν μας δυσκόλεψες

Θα σ αγαπώ αιώνια ….

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ !

 

Οι ωδές σφραγισμένες  να κοιμούνται ακόμα

Ακροβάτες στο σύμπαν  τεντωμένο σχοινί

Να μην νιώθεις ξανά ένα άδειο σώμα

Οργασμός κατά λάθος δεν μπορεί να συμβεί …

 

Τα μεγάλα ταξίδια  δεν τα κάναμε ακόμα

Τρέχει  νάμα για μας η πηγή

Να πετάς στα ουράνια δεν το θέλεις το χώμα

Εραστές των κυμάτων μέχρι να έρθει η αυγή …

 

Απλωμένοι οι χάρτες στου μυαλού την αιώρα

Πειρατές των ονείρων και οι σειρήνες γυμνές

Μην ακούς πια τα μεγάλα τα λόγια

Αταξίδευτοι ναύτες και τυφλοί  πειρατές  …

 

Διψασμένα ζευγάρια που ζητούν διακοπές

Υποτάχτες του πάθους σε ευθεία γραμμή

Με αναμνήσεις που τρέχουν μες το άδοξο χθες

Η  δική μας Ιστορία που γράφεις  στο λευκό σου χαρτί  ...

 

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ !

 

Ξέρεις πόσο θα ήθελα 
Να σπάσεις τα δεσμά σου 
Και να ανοίξεις δυνατά
Και πάλι τα φτερά σου…

Δεν θέλω πια με τίποτα 
Να μοιάζεις με δεσμώτη 
Που έχασε αναπάντεχα 
Την νιότη του την πρώτη…

Σαν Προμηθέας εξόριστος 
Δεν θέλω να γυρίζεις 
Και αέναη τη σκέψη σου 
Τώρα να βασανίζεις…

Ήτανε η προσγείωση 
Απότομη το ξέρω 
Όμως κι εγώ καρδούλα μου 
Σαν εσένα υποφέρω…

Μπορεί και να χαμογελάς 
Με ετούτα τα γραμμένα 
Όμως μ αγάπη τα έγραψα 
Απ την καρδιά βγαλμένα …

Και είναι μια συμβουλή 
Μην χάνεις το κουράγιο 
Ξεπέρασε το σήμερα 
Ετοίμασε το αύριο…

Μην είσαι πια αιχμάλωτη 
Της νιότης σου της πρώτης 
Μαθέ μην φυλακίζεσαι 
Σαν Προμηθέας Δεσμώτης…

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !

Μέρα αγάπης μέρα χαράς
Τώρα Χριστούγεννα είναι για εμάς
Μέσα στο κρύο και μες το χιόνι 
Μικρό κορμάκι που δεν κρυώνει …

Χριστέ μου ήρθες για να μας σώσεις
Και από το κακό να μας γλιτώσεις …
Είναι Χριστούγεννα τώρα για εμάς
Μέρα αγάπης μέρα χαράς…

Είναι Χριστούγεννα πάλι απόψε
Μικρέ Χριστέ μας τη θλίψη δίωξε
Φέρε ειρήνη μες τις καρδιές μας
Χίλιες ευχές οι αγκαλιές μας …

Μικρέ Χριστέ για εμάς γεννηθεις
Πάρε μακριά τη σκιά της θλίψης
Μέρα αγάπης μέρα χαράς
Τώρα Χριστούγεννα είναι για εμάς …

ΚΑΜΑΚΙ !

Έχει παγώσει από το κρύο η αναπνοή σου

Και αυτοί σου την πέφτουν ψυχρά

Θαυμάζουν το υπέροχο κορμί σου

Μα εσύ στην τσίτα να ψάχνεις για δουλειά …

Φοράς  μπουφάν  κλειστό  ως το λαιμό σου

Και αυτοί από πίσω σαν αδέσποτα σκυλιά

Τους τράβηξε αυτό το άρωμα σου

Μα εσύ στο δρόμο σου χωρίς μια μιλιά  …

Φοράς το πέτρινο χαμόγελο σου

Και μπαίνεις κάθε μέρα στο μετρό

Δεν ξέρω τι έχεις πάλι στο μυαλό σου

Το ψάχνω από καιρό μα θα το βρω …

Χτυπάει η βροχή σαν να ζηταει εξηγήσεις

Φοράς αδιάβροχο απόψε στη στιγμή

Είσαι έτοιμη το μύθο να ξεσκίσεις

Σήμερα ήθελες να έμενες γυμνή …

ΑΣΚΟΠΟ ΤΑΞΙΔΙ!

Απόψε πάλι έτρεξε  μετέωρο το δάκρυ

Σκούπισες τα ματάκια σου  μα ήταν εκεί στην άκρη

Τα μάτια σου που λεν πολλά τίποτα δεν ξεχνάνε

Και θέλουν πάντα με καημό  άλλον να αγαπάνε…

Σαν φυλακτό  σε κράτησα  μα εσύ έκανες σκέψεις

Και  χάλασες τη νιότη σου σε άσκοπες επισκέψεις

Έτρεχες από εδώ και εκεί  άσκοπα τα σιρόπια

Μα από έμενα ζήταγες να κάνω πάντα ξόρκια  …

Μια στάση μέσα σε  όνειρο  για να σου φύγει η ζάλη

Και μια ζωή  ψευδαίσθηση  σαν να ήσουν κάποια άλλη

Ταξίδια έκανες άσκοπα  στης ουτοπίας το μπάρκο

Μα τώρα εγώ αγάπη μου σου έκανα εμπάργκο …

Ξεριζωμένη μου καρδιά  δεν άνθισες ακόμα

Και περιμένεις τη βροχή να βρέξει αυτό το χώμα

Άσκοπα ήταν τα όνειρα που είχες αντιγράψει

Και ξαφνικά ήρθε φωτιά όλα για να τα κάψει …

Πέρα από νόμους λογικής  τώρα κάνεις ταξίδια

Μα πάλι πάντα έρχεσαι στα ίδια και τα ίδια

Δίωξε  τις ουτοπίες σου χωρίς σαβούρα μπάρκο

Μια στάση μες το όνειρο  και σε λιμάνι απάγκιο …