ΟΡΓΗ !

Τα όνειρα μου κάνουν απεργία

Δεν την αντέχω πια του χρόνου τη ρωγμή

Και αν με περιμένεις στη γωνία

Πάω ταξίδι σε άγονη γραμμή  …

Τα φώτα μου τρυπάνε τα σκοτάδια

Με αδιάβροχες αγάπες και φιλιά

Τα λάτρεψα τα ψεύτικα σου χάδια

Μα τώρα έχω άλλη αγκαλιά …

Δεν έμαθα σωστά τα παραμύθια

Μεγάλωσα μα έμεινα παιδί

Και αν θες να μάθεις  τώρα την αλήθεια

Πάντα μου βάδιζα σε μια στραβή γραμμή …

Ποτέ μου δεν αγάπησα το λύκο

Το ξέρω αυτό το έργο από παλιά

Στο βάθος πάντα έχει κι ένα κήπο

Και τον πνιγμένο να βουτάει απ τα μαλλιά  …

Δεν μου άρεσαν τα πάρκα και οι πλατείες

Χωρίς ταυτότητα να είμαι στο σωρό

Σαν άγνωστος στρατιώτης σε πορείες

Να σέρνω πάντα πρώτος το χορό  …

ΦΥΓΕ !

Μη με λυπάσαι εγώ θα βρω τη λύση
και δεν με νοιάζει τι θα φέρει το σκοτάδι
απ την ανατολή περίμενα τη δύση
και απ το ξημέρωμα να γίνει πάλι βράδυ  …

Φύγε λοιπόν εσύ είσαι το  παρελθόν
και στη φυγή να το θυμάσαι δεν θα κλάψω
της λησμονιάς θα πιω τ αμίλητο νερό
μες τη φυγή σου τ όνομα σου μη φωνάξω  …

Μα  την καρδιά απόψε κλείδωσα γερά
αν θες μονάχα να μου πεις ένα αντίο
να ταξιδέψει πια σε ήρεμα νερά

να μη φοβάται ούτε τη ζέστη ούτε το κρύο   …

ΑΠΟΧΩΡΩ !

Εντάξει νίκησες  το ξέρω είναι απλό

Και ούτε θέλω πια να νοιάζεσαι για μένα

Ήσουνα πάντα σε διπλό ταμπλό

Και με χαρτιά κρυφά σημαδεμένα …

Έμαθα πάντα στη ζωή να προχωρώ

Σε όλα τα δύσκολα να βρίσκω και μια άκρη

Δεν τις φοβάμαι τις σταγόνες τις βροχής

Εγώ μεγάλωσα στον πόνο και το δάκρυ …

Μην μου αρχίζεις πια υπεκφυγές

Δεν την φοβήθηκα ποτέ ούτε τη μπόρα

Και δεν θυμάμαι πια καθόλου από το χθες

Κοιτώ μπροστά και αυτό που βλέπω είναι το τώρα ..

Τώρα κι εγώ κάνω πέτρα την καρδιά

Δεν θα θυμάμαι τίποτα ωραίο 

Γιατί δεν πίστεψα ποτέ μου στα φιλιά

Ούτε σε ερωτά που πίστευα αγοραίο  …

ΣΚΕΨΕΙΣ !

Θα ήθελα να ήσουν εδώ

χωρίς εσένα πεθαίνω

μα πάντα εγώ τις νύχτες

μονάχος  μου μένω …

Γιατί να μην μπορώ ξανά

εσένα να κερδίσω

ξεριζώνω την καρδιά μου

για να σε φέρω πίσω  …

Προσπαθώ μα δεν τα καταφέρνω

πολεμώ μα μες τη θλίψη μπαίνω

όλα δικά σου εσύ τα θέλεις

τη ζωή μου στα χέρια σου έχεις  …

Ξέρω έχεις περάσει πολλά

μα ο μεγάλος σου  πόνος είναι η μοναξιά

έλα κοντά μου έστω μια ώρα

να σε πάρω αγκαλιά για λίγη ώρα …

Θα σου πω γλυκόλογα στ αυτί

η αγάπη είναι πολύτιμη

μην της φέρεσαι έτσι

στολίδι πολύτιμο που στη γη έχει πέσει …

Θα σε πάω βόλτα σε όμορφα μέρη

μην κοιτάς ποτέ πίσω η ζωή τι θα φέρει

η καρδιά μου δική σου να χαρείς επομένως

στο δηλώνω πως είμαι πάντα ερωτευμένος …

ΝΑΥΑΓΙΟ !

Μια θάλασσα ονειρεύτηκες
Ταξίδια πια του χθες
Μα στα λιμάνια του έρωτα
Δεν πιάνανε βαπόρια
Και μείνανε τα όνειρα μικρές γλυκές στιγμές …

Μια αγάπη που σαν σύννεφο
Ψάχνει να βρει γαλάζιο
Και σου έβαψε το  Όνειρο
Σε βάπτισαν ναυάγιο …

Έτσι σαν σαπιοκάραβο
Ο λογισμός δεν φτάνει
Να σκέφτεσαι τα μπάρκα σου
Μόνος μες το λιμάνι …

Μια θάλασσα ονειρεύτηκες
Ταξίδια μες το χρόνο
Ατέρμονα γυρίσματα
Μια χαρά μια πόνο  …

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ !

Που είμαι μαζί σου μου  είναι  αρκετό
Την άδεια μέρα σου με αγάπη να γεμίζω 
Μα εσύ τη σκέψη σου δίνεις αλλού
ένα ρολόι δίχως δείκτες να κουρδίζω …

Ότι κι αν κάνω εσύ κοιτάζεις πονηρά 
Και την αγάπη μου ζητάς να τη διαλύσεις
Εγώ σε πίστεψα μόνο με μια ματιά
Μα εσύ  με ψέματα ζητάς  να με γεμίσεις …

Ποτέ δεν ήθελα να μάθω το γιατί ?
Πως δεν με πήρες σοβαρά μες τη ζωή σου 
Το κάθε ψέμα σου για μένα είναι γιορτή 
Κι όλα τα ψέματα τελειώνουνε μαζί σου …

Μέσα στα ψέματα λοιπόν θα σου δοθώ 
Και στην αγάπη σου πικρά παραδομένος
Όμως ποτέ δεν θα σου πω πως σ αγαπώ
Και στο παιχνίδι που μου παίζεις ο χαμένος  …

ΜΟΝΑΞΙΑ !

Δεν την μπορώ τη μοναξιά

Δεν θέλω να σε χάσω

Το άπιαστο θα κάνω απτό

Και στο ζενίθ θα φτάσω  …

Δεν την μπορώ τη μοναξιά

Σαν έρχεται το δείλι

Νοιώθω να τρέμω σαν κερί

Σαν φλόγα από καντήλι  …

Τότε με πιάνει πανικός

Φοβάμαι στα όνειρα μου

Τρέμει σαν φύλλο η καρδιά

Παγώνει η αγκαλιά μου  …

Τι να του πεις του μοναχού ?

Πώς να τον ηρεμίσεις?

Τι λόγια εσύ να βρεις

Μόνο μην τον αφήσεις ?

Δεν την μπορώ τη μοναξιά

Δεν θέλω να σε χάσω

Να άπλωσε το χέρι σου

Λιγάκι να σε φτάσω  …

Δεν την μπορώ τη μοναξιά

Γιατί έχει χρώμα μαύρο

Τρομάζω στην εικόνα του

Αγάπη εγώ που θα βρω ?

ΓΚΡΕΜΙΖΩ ΟΝΕΙΡΑ !

Τα όνειρα μου  γκρέμισα

Για να τα χτίσω πάλι

Να ξεκινήσω απ την αρχή

Να βρω αγάπη άλλη …

Τα όνειρα μου  τα παλιά

Ήταν ρωγμές γεμάτα

Όμως σ αυτά χαράμισα

Τα όμορφα μου νιάτα …

Πίστεψα όρκους ψεύτικους

Ψεύτικες υποσχέσεις

Δεν χτίζονται τα όνειρα

Μόνο  με φρούδες λέξεις …

Τα όνειρα γκρεμίζονται

Σαν πύργοι καταρρέουν

Σαν τους φελούς μες το νερό

Που μόνο επιπλέουν  …

Τίποτα πούναι ψεύτικο

Στον χρόνο δεν αντέχει

Το παρασέρνει ο άνεμος

Και σαν κλαδάκι  τρέχει …

Γκρεμίζω όλα τα όνειρα

Θέλω να χτίσω άλλα

Ξεφεύγω απ όλα τα μικρά

Θα φτιάξω πιο μεγάλα …

Σαν φοίνικας θα γεννηθώ

Ξανά μέσα από στάχτες

Θα βγάλω από μέσα μου

Τις σκέψεις μου τις σκάρτες …

ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ !

Με τη ζωή μου τα μου τα έβαλα
την άδικη μου μοίρα
Τα μάτια μόνος μου έβγαλα
και έχασα ότι πήρα  …

Μέσα στα φώτα σ έχασα 
μες στην γιορτή του κόσμου
σε άδειους δρόμους τριγυρνώ 
μα έχασα το φως μου  …
 

Με το μυαλό μου  τα έβαλα
ποια η  αλήθεια να  κραυγάζει
με τόσα  λάθη που έκανα  
τόσο νωρίς  πια θα  βραδιάζει …

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΒΡΑΔΙΑΣ!

Στις αρχές του φθινοπώρου

Με χειμώνα στην καρδιά

Σου έπιασα δειλά το χέρι

Και σου είπα μια βραδιά …

Θέλεις να είσαι εδώ και τώρα

Η δική μου η καρδιά

Και να αλλάξουν όλα άρδην

Να έρθει πάλι ξαστεριά …

Εσύ κοίταξες μπροστά μου

Χωρίς θάρρος στη ματιά

Με τα πιο σκληρά σου λόγια

Μου ξεσκίζεις την καρδιά …

(Δεν είμαι εγώ γι αγάπες

Δεν γουστάρω σπιτικό

Κάνω μόνη μου τις τσάρκες

Και περνάω τον καιρό) …

Όμως ο καιρός περνάει

Και τα χρόνια φυσικά

Και σε λίγο θαρθουν χιόνια

Στα ξανθά σου τα μαλλιά …

Σαν λευκά περιστεράκια

Θα πετάξουνε ψηλά

Και εσύ πια θασαι γριούλα

Και θα θέλεις γιατρικά …

Μόνο που το γιατρικό σου

Δεν θα είμαι πια εγώ

Γιατί το δικό μου δρόμο

Έχω πάρει από καιρό …

Κοίταξε λοιπόν το μέλλον

Και μην κάνεις τη σκληρή

Τώρα που σου στρώνω ρόδα

Στην δική σου την αυλή …

Να πατάς και να μυρίζουν

Άρωμα αγγελικό 
Έλα πάλι στη φωλιά μας

Στο δικό μας ριζικό …

Το πάθημα!

Τίποτα δεν κατάλαβες

από το πάθημα σου

γιατί δεν το μελέτησες

εσύ το μάθημα σου…

Ήσουν μαθήτρια δύσκολη

δεν έκανες μελέτη

εσύ πάντοτε  έκανες

μόνο αυτό που πρέπει…

Φοβόσουν την υπέρβαση

το κάτι παραπάνω

μα εγώ αγάπη έμαθα

ποτέ μου να μην χάνω…

Στο μάθημα του έρωτα

πήρες μηδενικό

και ούτε εκείνον διάλεξες

που λένε ιδανικό…

Μαθήτρια απαράδεκτη

μια όνειδος της τάξης

να είναι αδιόρθωτες

οι καθημερινές σου πράξεις…

Ποτέ σου δεν κατάλαβες

ποιος είναι ο άνθρωπος σου

το μόνο που σε ένοιαζε

ήταν ο εαυτός σου…

Τώρα τι θέλεις τι ζητάς

που τρέχει ο λογισμός σου ?

σου τάχα πει αγάπη μου

θα βρεις το δάσκαλο σου…

                                                                                 

Αγάπη Δίχως Αύριο !

Μου είναι αδιανόητο

Αυτό που μας συμβαίνει

Δεν το χωράει το μυαλό

Δεν το καταλαβαίνει…

Να μ αγαπάς να σ αγαπώ

Κι όμως να ζούμε χώρια

Χωρίς εσένα στη ζωή

Με πιάνει στεναχώρια …

Αλλού να βρίσκομαι εγώ

Μα το μυαλό σε εσένα

Κι εσύ αγάπη μου γλυκεία

Να ζεις σε χέρια ξένα..

Αγάπη ανεκπλήρωτη

Της μοίρας μας σημάδι

Να περιμένω μια αγκαλιά

Κι ένα δικό σου χάδι…

Μια αγάπη που δικάστηκε

Να ζει μες τα σκοτάδια

Να μ αγαπάς να σ αγαπώ

Μα άδεια ναν τα βράδια...

Μοιάζει πολύ παράξενο

Το δράμα που περνάμε

Να μ αγαπάς να σ αγαπώ

Μα άλλοι μας κυβερνάνε…

Να συναντιόμαστε κρυφά

Κανείς να μην μας ξέρει

Καμία φορά και φανερά

Σε άγνωστα πάντα μέρη…

Πες μου ότι με αγαπάς

Και δώσε μου κουράγιο

Να αναστηθούμε μια στιγμή

Πριν γίνουμε ναυάγιο …

Μα θα κρατάμε τις στιγμές

Κι ας είναι τόσο λίγες

Σαν δυο σταγόνες της βροχής

Μέσα στις καταιγίδες…

Αγάπη δίχως αύριο

Αγάπη στο σκοτάδι

Σαν δυο σκιές πάντα θα ζουν

Να πάρουν ένα χάδι…

Σάν αποτσίγαρο!

Νοιώθω σαν αποτσίγαρο

Που άφησες στο τασάκι

Και γέμισες τα χείλη μου

Λίγο από αυτό το κάτι… 

Είναι η πίκρα που έμεινε

Από τη νικοτίνη
Και πήρε από μέσα μου
Ότι κι αν είχε μείνει…

Νοιώθω ότι με πούλησες

Σαν σκλάβο σε παζάρι
Ενώ εγώ ικέτευα
Για να μου δώσεις χάρη…

 

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων

τα στιχάκια αναφέρονται

σε φανταστικά πρόσωπα .

Οταν είναι γραμμένα για συγκεκριμένο πρόσωπο

το πρόσωπο αυτό έχει στα χέρια του το ίδιο στιχάκι χειρόγραφο... άρα ξέρει!

Αυτό για να μην οικειοποιούνται διάφοροι ,διάφορες ,διάφορα!!!

Σαν Ηλιος!

Λάμπεις σαν ήλιος την αυγή
Σαν άστρο σαν φεγγάρι
Είσαι μια φωτεινή πηγή
Και θέλω μια χάρη…


Μη σταματάς να μ αγαπάς
Μη σταματάς το χρόνο
Σ έχω ανάγκη αγάπη μου
Εσένα θλελω μόνο…


Μη σταματάς τα μάτια σου
Εμένα να κοιτάζουν
Και άσε τα χεράκια σου
Γλυκά να μ αγκαλιάζουν…


Ο ήλιος έδυσε ξανά
Στη θάλασσα εχάθει
Μα η δική μου η καρδιά
Πονάει από τα βάθη

Ο πόνος είναι αβάστακτος
Που άφησε η φυγή σου
Παντοτινά θα σ αγαπώ
Χωρίς να είμαι μαζί σου…

Ναυαγοί!

Δεν θέλεις να σε αγαπούν
φοβάσαι την αγάπη
σαν σε γαλέρα που έχασε
το ένα της κατάρτι..


μέσα σε μια θύελλα
εν μέσω τρικυμίας
και ψάχνεις τώρα άδοξα
σανίδα σωτήριας…


όμως εγώ αγάπη μου
δεν είμαι η σανίδα
εδώ είναι το Όνειρο
δεν είμαι η ελπίδα…


ούτε ο από μηχανής
θεός για να σε σώσει
και την αγάπη που έχασες
τώρα να σου γλιτώσει…


κοίτα λίγο τριγύρω σου
είμαι κι εγώ κομμάτια
σαν πλοίο που βυθίζεται
έμεινε δίχως ξάρτια..


δυο ναυαγοί στον έρωτα
είμαστε και οι δυο
χάσαμε το ταξίδι μας
έφυγε πια το πλοίο…


μάζεψε τα κομμάτια σου
μαζεύω τα δικά μου
μείνε στο ερημονήσι σου
κλειδώνω την καρδιά μου…

Σ εμένα!

 

Εγώ θερίζω μοναξιά
Κι ας έσπειρα ελπίδα
Μα τους καρπούς της μοναξιάς
Στα μάτια μου τους είδα…

Αγάπη όμως έσπειρα
Αγάπη που δεν πήρα
Γιατί έτσι το χάραξε
Το πεπρωμένο η μοίρα…

Το πεπρωμένο μου λοιπόν
Γράφει και πάλι μόνος
Είναι βαριά η μοναξιά
Ατελείωτος ο πόνος …


Εσύ που έσπειρες θύελλες
Για πες μου τι θερίζεις
Για πες ποιό ειναι  το άρωμα
Που στους καρπούς μυρίζεις?



 

Σ ένα φίλο!

Έρωτας ο απόλυτος
Τη μια σε απογειώνει
Και ξαφνικά με άλλη μια
Αμέσως σε σκοτώνει…


Τη μια ανοίγει κλειδαριές
Σπάει τις αλυσίδες
Ενώ την άλλη ξαφνικά
Σκοτώνει τις ελπίδες…


Απ το ζενίθ εις το ναδίρ
Μια πάνω μια κάτω
Κι εσύ να πιάνεις φίλε μου
Πάτο και πάλι πάτο…


Γι αυτό λεγόμαστε άνθρωποι
Από πηλό φτιαγμένοι
Να λιώνουμε σε μια βροχή
Τίποτα να μη μένει…

Τι μια ανοίγεις το κλουβί
Και θέλεις να πετάξεις
Μετά Ανάβεις μια φωτιά
Όλα για να τα κάψεις …


Να κάψεις τις ελπίδες σου
Όλα τα όνειρα σου
Μα πάλι άδεια έμεινε
Φίλε η αγκαλιά σου…


Νοιώθεις σαν σε απόσυρση
Ανταλλαγή σε κάνουν
Με κάτι νέο πιο όμορφο

Μα τη ζωή τους χάνουν…

Τσιγγάνα!

Πάλι μνηστήρες έβαλες 
Στην άτακτη ζωή σου
Που θέλουν να τρυγήσουνε
Το άτακτο κορμί σου…


Πάλι δεξιά κι αριστερά
μοιράζεις τα φιλία σου
Και είναι αμπέλι ξέφραγο
Τώρα η αγκαλιά σου …


Το κάνεις από εγωισμό
Η από ανασφάλεια
Μα η ζωή σου μάτια μου
Τώρα έγινε χάλια…


Έχασες τα προσόντα σου
Που ήταν η καρδιά σου
Την πούλησες πολύ φτηνά
Δεν είναι πια δικιά σου …


Γυρνάς σαν μια μέλισσα
Που ψάχνει να βρει γύρη
Μα όμως το κορμάκι σου

Δεν έχει που να γείρει…

Χωρισμός!

Σαν ψέμα της πρωταπριλιάς
Ήταν αυτό που είδα
Και χάθηκε απ το μυαλό
Κάθε είδους ελπίδα…


Είναι γιατί περίμενα
Αλλιώς το καλοκαίρι
Μα τώρα πια η μοναξιά
Θα είναι δικό μου ταίρι…


Χάθηκαν όλα μονομιάς
Έσβησε το φεγγάρι
Και τώρα υπάρχει δίπλα μου
Άδειο το μαξιλάρι…


Ότι και αν είχα έχασα
Έφυγες μακριά μου
Σταμάτησε το είναι μου
Σταμάτησε η καρδιά μου …


Όλα τα αστέρια του ουρανού
Απόψε να φωτίζουν
Στο πρόσωπο σου αγάπη μου
Λάμψη να σου χαρίζουν …


Όπου κι αν πας να σαι καλά
Να ζεις ευτυχισμένα
Κι αν δεις σταγόνες της βροχής
Είναι από εμένα…