Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ !

Καυτή  η ανάσα σου τρυπώνει στο σκοτάδι

Και όταν σε ζητώ  να είσαι πάντα εκεί

Μη μου ματώνεις πια το μαξιλάρι

Τώρα ο δρόμος  μας δεν είναι άγονη  γραμμή …

Η σάρκα  ιδρωμένη  από αγωνία

Φοράς πάντα το ίδιο μενταγιόν

Είναι ασπρόμαυρη αυτή η βουβή ταινία

Έτσι αλλάζεις πάντα το παρών  …

Βγάλε το ρίμελ μην ξεβάψει στο σεντόνι

Και έλα εδώ ξανά απ την αρχή

Δεν το αντέχω  εσύ να είσαι μόνη

Κι εγώ μόνος να βρέχομαι μες  τη βροχή …

Βάλε αγάπη μου στο γέλιο και ένα δάκρυ

Έλα  εδώ να δούμε το παρών

Έτσι σε θέλω δίπλα στο κρεβάτι

Μαζί να δίνουμε τη μάχη των μαχών  …

ΣΙΝΙΑΛΟ!

Ένα σινιάλο  κι ένα νεύμα στο σκοτάδι 

Σε περιμένω για να ρθεις αυτό το βράδυ

Κάνε μου νόημα  μου είναι αρκετό 

Ξέρω  τη διεύθυνση  μα και τον αριθμό …

Ένα σινιάλο   μόνο  κι ένα σου  χάδι 

Σαν ναυαγός να περιμένω  στο σκοτάδι

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει στα ίδια μένω

Τα  χρόνια φεύγουν  μα εγώ σε περιμένω  …

Οι αναμνήσεις ταξιδεύουν στην καρδιά μου

Και σ αγαπώ  μα μόνο στα όνειρα μου

Σαν κρύο χώμα που ψάχνει έναν ήλιο

Δροσοσταλιά  που αναζητάει ένα φύλλο  …

Ένα σινιάλο μες στο κρύο του χειμώνα

Στο διψασμένο που ζητά μια σταγόνα

Στιχάκια αζήτητα  φτωχά και σκονισμένα

Μα όλα αυτά γραφτήκανε για σένα  …

Η νύχτα αργεί  νωρίς δεν ξημερώνει

Το παραμύθι μας να ξέρεις δεν  τελειώνει

Θα σου το πω το σ αγαπώ και ας μη μου βγαίνει

Σε λάθος δρόμο  συνεχώς θα μας πηγαίνει ...

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΑ ΚΡΥΦΑ !

Στρίβω στο δρόμο μου δεξιά και αριστερά

Όμως κανένας δεν μου λέει  καλημέρα

Βλέπω τριγύρω μου αδέσποτα παιδιά

Θέλω να δω τι θα μου πεις που είναι Δευτέρα  …

Δευτέρα μου είχες πει  το  σ αγαπώ

Μα από τότε έχει περάσει ένας  μήνας

Κι ούτε στο στέκι μας αυτό που είναι κρυφό

Κάπου  μέσα στο κέντρο της Αθήνας  …

Σαν το τσιγάρο που στα χείλη είναι πικρό

Σου είχα πει  πως η αγάπη  είναι λαχείο

Θέλει αγώνα μες τον κόσμο το μικρό

Για να υπάρξει έρωτας  χρειάζονται δυο  …

Τα όνειρα μου απλωμένα σε πανό

Στο ρετιρέ έχουν γενέθλια τα λόγια

Τώρα δεν έχω που να πω το σ αγαπώ

Κι απ τη λαχτάρα μου κοιτώ  ημερολόγια …

Πέρασες δίπλα  σαν αέρας  ξαφνικά

Ευθύς ανέβηκα και πήρα τα επάνω

Εκεί που δώσαμε το πρώτο μας φιλί

Θυμάσαι τέτοια ευκαιρία δεν την χάνω  …

ΖΗΤΑΜΕ !

Κρύψε με στα παράπονα μες το τσιγάρο που καπνίζεις στα κρυφά

Σε μια βραχνάδα της φωνής  που σου μιλά ψιθυριστά

Στην ακεφιά της Κυριακής  που  εσύ δεν έχεις ήχο 

Να γράφω τα παράπονα με σύνθημα στον τοίχο  …

Να με ζητάς  κάθε φορά  σαν τον καφέ τον πρωινό

Σε μια κοπάνα απ το σχολειό  που πήρες το μετρό

Να με ζητάς  σαν την μπογιά πάνω σε άσπρο τοίχο

Κι εγώ μες τα χαράματα κρυφά να γράφω στίχο …

Βάλε με μέσα σου βαθειά  να μη με βρεί  κανείς

Μπαλάντα στο ραδιόφωνο που ψάχνεις για να βρεις

Ζήτα με  τα απογεύματα σαν ίσκιο στο μπαλκόνι

Να σου κρατάω  συντροφιά για να μην νοιώθεις μόνη  …

ΖΩΓΡΑΦΙΑ !

Να ζωγραφίσω  μια πέρλα αστροφεγγιάς  

Και με τον ήχο του πελάγου στα μαλλιά σου

Βουτιά να κάνω στο κλικ της  μιας ματιάς

Κοράλλια  σε ναυάγια της καρδιάς τα μυστικά σου   …

Μαζί να πέσουμε μεσάνυχτα στη λίμνη

Κι ούτε το κόκκινο φεγγάρι με τρομάζει

Είναι το όνειρο που ναύλωσαν οι μοίρες

Μαργαριτάρι  η ανατολή στα πόδια σου χαράζει  …

Σου φόρεσα απόψε  άσπρο πέπλο

Να το προσέχεις το κύμα μην στο αρπάξει

Στο φόρεσα μ αγάπη στους δυο ώμους

Να βγουν φτερά και η καρδιά σου να πετάξει  …

Είναι η ανάσα μου που πάλι σπάει τείχη

Η σκέψη να το σκάει απ το ακρογιάλι  μη φωνάξει

Γυμνή να ντύνεσαι  πάνω στην άμμο

Μες το παράλογο της λογικής  για να πετάξει  …

Κι όποιος θα βρει την έξοδο κινδύνου

Να κάνει το όνειρο  μόνο να μην ιδρώσει

Χείμαρρος η δίψα σου που υπερχείλισε

Στα κιόσκια κάποιου άλλου  έχει ενδώσει …

ΖΗΛΕΙΑ !

Δεν έχει χρώμα η μοναξιά  για αυτό δεν βγάζει ήχο

Και δεν μπορείς αγάπη μου να βάφεις μαύρο τοίχο

Εσύ κι εγώ μαζί γυμνοί  γυμνοί στα σκαλοπάτια

Να με κοιτάς  να σε κοιτώ μέσα στα δυο σου μάτια  …

Πόσο να ψάξει η σκιά  να βρει πάλι ένα φίλο

Να τον κοιτά με σιγουριά σα να κοιτά τον ήλιο

Πόσο αντέχεις το φιλί με δάκρυα στον καθρέφτη

Και ψάχνει πάλι συνεχώς να βρεις αυτόν τον κλέφτη  …

Κι όμως και σήμερα μπορείς να πεις μια συγγνώμη

Και ευθύς να γίνει αλλαγή και να μην είσαι μόνη

Εκεί στου χρόνου τη ρωγμή με σύννεφα στα μάτια

Να τρέχω να σε αγαπώ  να ανέβω σκαλοπάτια  …

Δεν θέλω να σε προσπερνώ  κι εσύ να ζητιανεύεις

Με λόγια απροκάλυπτα  το γυρισμό γυρεύεις

Δεν θέλω να ξεμείνουμε εκεί στα κρύα λόγια

Να μοιάζουμε αγάπη μου ξεκούρδιστα ρολόγια …

Τις νύχτες ντύνομαι γυμνός  μα εσύ δεν έχεις μνήμη

Τη ζήλεια φέρνει ο θυμός το ψέμα αδρεναλίνη

Πάλι σε ψάχνω να σε βρω μα εσύ μου δραπετεύεις

Μα  μέσα απ την καρδούλα σου εμένα θα γυρεύεις  …

ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ !

Την κοροϊδία ξέρεις δεν μπορώ να αντέξω

Κι ούτε να παίζουμε συνέχεια κρυφτό

Ποτέ δεν μ άρεσε να είμαι στους απέξω

Μου άρεσε να είμαι εγώ το αφεντικό  …                             

Τα ψεύτικα τα λόγια μου φέρνουν αλλεργία

Και οι πονηρές αγάπες πυρετό

Μα εδώ αρχίζει πάλι η ίδια ιστορία

Και ας με λένε οι φίλοι μου πολύ ρομαντικό …

Τα χάδια σου  είναι ψεύτικα κι εγώ δεν τα ψωνίζω

Ούτε πετώ στα σύννεφα κοιτάζω χαμηλά

Καράβι το φιλί  για να αρμενίζω

Στα ψέματα φρικάρω αρκετά  …

Τα ψεύτικα τα όνειρα με βρίσκουν κοιμισμένο

Και στα ψηλά όταν βρίσκομαι χαζεύω το κενό

Κρατώ το μυστικό καλά κρυμμένο

Μικρό παιδί μα πάντα είμαι εγώ  …

Ξέρω πως πάλι με πιάνει αυτή η ευαισθησία

Να ταξιδεύω  και να βλέπω  από ψηλά

Ποια θα σκοτώσει απόψε την ανία

Να πω  χαλάλι σου και πάρε με αγκαλιά …