ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ !

Με τη φωνή σου ταξιδέυω

πέρα στούς πέντε ωκεανούς

με τα τραγούδια σου γυρέυω

της μοναξιάς τους λυτρωμούς!!!


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Χαριτίνη Ξύδη !


Γεννήθηκε στο Βόλο. Ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε με το μυθιστόρημα C-Minor-Ένα Αιρετικό Ρομάντζο (Ιωλκός 2005). Τον Δεκέμβρη του 2007 διακρίθηκαν με έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης, στο Η’ Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης , τρία ποιήματά της, τα οποία εμπεριέχονται στη συλλογή Τα Όνειρα Καπνίζουν. Τον ίδιο χρόνο, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για τη νουβέλα
«Η Ίρμα των Δαιμονίων» (ανέκδοτο). Τον Ιανουάριο του 2008 διακρίθηκε με Α’έπαινο από την Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης, στο 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης

 
Με χαρά σε καλώς ορίζω στο ιστολόγιο ο μάγος !

Καλώς σε βρίσκω κι εγώ Νικήτα. Σ’ ευχαριστώ για τη ζεστή υποδοχή.

Τι ναι για σένα βράβευση μια και απ ότι ξέρω έχεις πολλές ?

Δεν απαξιώνω τις διακρίσεις μου. Και ευχαριστώ από καρδιάς, όλους εκείνους που πιστεύουν, στηρίζουν και τιμούν το έργο μου με κάποιο βραβείο, έπαινο ή οποιοδήποτε τρόπο. Αποτιμώντας τες όμως, μετά από καιρό, συνειδητοποιώ πως δεν έχουν τόση σημασία τελικά. Περισσότερο επειδή επιθυμώ η «βράβευση» και η «τιμή»  να προέρχεται από τη θέση που λαμβάνει το έργο μου στην καρδιά των αναγνωστών. Αυτό αποτελεί και τη μεγαλύτερη χαρά και ικανοποίηση-για μένα.


Πότε ανακάλυψες ότι έχεις το χάρισμα του γραπτού λόγου?

Τι σημαίνει χάρισμα… Πρόκειται για μια ανάγκη από την οποίa, κανείς εξ αυτών
που τη νιώθουν βαθιά, επιτακτικά, δεν μπορεί να ξεφύγει. Αυτή είναι μια δική μου
βεβαιότητα. Πίστη στον εαυτό μου έχω. Ό,τι καταθέτω στη γραφή μου, είναι έντιμο και ειλικρινές. Καλό ή κακό-ενδεχομένως κάποτε- αλλά είμαι σε θέση να εγγυηθώ αυτά τα δύο που αναφέρω πιο πάνω. Δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου και έτσι τιμώ τους αναγνώστες μου.

Πότε έγραψες το πρώτο σου βιβλίο?

Η πρώτη ολοκληρωμένη απόπειρα για βιβλίο έγινε το 2003. Δηλαδή,  τότε αποφάσισα πως ήθελα πραγματικά να υπάρχει ένα δικό μου ολοκληρωμένο έργο και όχι αποσπασματικό όπως συνέβαινε. Πέρασα από διάφορα διλημματικά στάδια, αναφορικά με την έκδοση. Αλλά οριστικά επέλεξα να τυπώσω το 2005 από τις εκδόσεις Ιωλκός, το C-Minor/ Ένα αιρετικό ρομάντζο. Περισσότερο πεζό και λιγότερο ποιητικό αφήγημα.

Πόσα βιβλία έχεις γράψει?

Ως σήμερα που μιλάμε εννέα. Τα έξι από αυτά έχουν ήδη εκδοθεί. Και είναι οι παρακάτω τίτλοι:
C-Minor / Ένα αιρετικό ρομάντζο/ Ιωλκός 2005.
-         Οι τρομπέτες του Οκτώβρη / Ποίηση/ Κώδικας 2007
-         Το ράμφος / Ποίηση/ Κώδικας 2007
-         Η ερωμένη απολεσθέντων θαυμάτων / Ποίηση/ Κώδικας 2007
-         Τα όνειρα καπνίζουν / Ποίηση/ Γαβριηλίδης 2008
-         Τακούνια καίγονται στο φούρνο / Ποίηση/ Άνεμος Εκδοτική 2011

Μόλις εκδόθηκε επίσης από τις εκδόσεις του Black Duck ένα νέο βιβλίο και εκεί υπάρχει συμμετοχή μου με το αφήγημα Φώσφορος.

Τα υπόλοιπα τρία είναι υπό έκδοση. Το ένα θα αφορά ρίμες και μόνο ρίμες. Το δεύτερο είναι μικρές ιστορίες μάλλον σε πεζοποιητικό ύφος. Το τελευταίο ποίηση ξανά αλλά με κάποιο είδος θεατρικoύ-αν μπορώ να το πω έτσι- υποβάθρου. (Υπάρχουν και κάποια στο συρτάρι. Μια ανέκδοτη νουβέλα «η Ίρμα των δαιμονίων» που έχει τιμηθεί με το πρώτο βραβείο από την ΠΕΛ. Ένα κινηματογραφικό σενάριο και κάποια διηγήματα)

Ανήσυχο πνεύμα που δεν ασχολείται μόνο με ένα είδος

ποια είναι τελικά η Χαριτίνη ?

Πράγματι ανησυχώ! Αλλά για λόγους που αφορούν την ύπαρξη, για θέματα που αφορούν την πατρίδα και το λαό μας. Δεν μπορώ να μένω απαθής, απούσα ή αμέτοχη, ενώ γύρω μας συμβαίνουν «εγκλήματα». Αισθάνομαι, βαθιά Ελληνίδα ψυχή τε και πνεύματι και γράφω συχνά τις αγωνίες και τις σκέψεις μου για τη χώρα, για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση και την υπόσταση της Ελλάδας όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι αλλά και τη νιώθω. Αναφορικά με το είδος της γραφής μου τώρα, εδώ και χρόνια έχω στραφεί αποκλειστικά και προσηλωμένα στην ποίηση. Εκεί θα μείνω και θα συνεχίσω να προσπαθώ. Οι άλλες γραφές –οι λιγότερο ποιητικές, ας πούμε, μικροκείμενα, αφηγήσεις ή πεζοποιήματα- είναι παράπλευρες ανάγκες. Δεν τις αποφεύγω, δεν τις αποποιούμαι. Επιθυμώ να είμαι συνεπής με όποια ανάγκη γραφής(καταγραφής) μού δημιουργείται, γιατί αυτό μου διασφαλίζει μια συγγραφική-λογοτεχνική πληρότητα.

Κάπου διάβασα ότι η αγαπημένη σου έκφραση είναι
"Στην ύλη εισχώρησα ουρλιάζοντας "Θέλεις να μου το εξηγήσεις?

Είναι ένας στίχος του Νίκου Καρούζου. Για μένα η ύλη είναι ήσσονας παράγοντας του βίου μου, ωστόσο αναπόφευκτος. Σ’ αυτή την είσοδο, λοιπόν, την καθόλου ευχάριστη ή ευμενή, στην οποία υποχρεώνομαι- όπως όλοι μας, κατά κάποιο τρόπο- δεν μου συμβαίνει αυτό, ούτε δίχως κόστος ούτε δίχως πόνο και κάποτε ούτε δίχως ενοχές.

Πως βλέπεις το σήμερα και τι κάνεις εσύ γι αυτό?

Μίλησα και πιο πάνω για το σήμερα, την Ελλάδα, τους Έλληνες και τοποθετήθηκα σ’αυτό. Ο Σεφέρης είχε μιλήσει ποιητικά «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει παραπετάσματα βουνών αρχιπέλαγα γυμνοί γρανίτες...
το καράβι που ταξιδεύει το λένε - ΑΓΩΝΙΑ 937». Οι πληγές του τόπου μας και οι δικές μας είναι ακόμη ανοιχτές και χαίνουσες. Στερεότυπο, αν έλεγα, πως η ευθύνη ανήκει σε όλους μας, αν και είναι κάτι που πιστεύω. Ιδιοσυγκρασιακά νομίζω πως είμαστε κοντά σε τραύματα που δεν επουλώνονται και αυτό έχει να κάνει με την ιστορία μας. Ιστορία που έχει σταθεί σ’ έναν χαλασμένο δείκτη –λες- ρολογιού. Όση εξωστρέφεια κι αν «ξοδέψουμε», όση «αισιοδοξία» κι αν υποδυθούμε,  θα μένουμε ένας τραυματισμένος λαός, ένας λαός που αυτοχειριάζεται αρνούμενος την κατάφαση της ουσίας και του ψυχικού του σθένους. Οξύμωρο το σχήμα.  Ξεκαθαρίζω πως δεν μιλώ με όρους τρέχουσας ηθικής. Το ήθος και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού τα  θεωρώ δεδομένα- όχι ικανώς οχυρωμένα ίσως- και αδιαπραγμάτευτα. Η κατάλυση αφορά τους θεσμούς και αυτή προέρχεται από τη διαφθορά όσων σχετίζονται με διαπλεκόμενα πολιτικά ζητήματα. Ο Έλληνας, στο βάθος του, παραμένει Έλληνας, με όποια κουβαλήματα φορτίζουν την ταυτότητά του. Πολιτισμός, αξίες, ποιότητες και πάνω απ’ όλα μια αγωνιώδη αλλά ανυπέρβλητη Ιστορία. Παρακαταθήκες που ακόμη πιστεύω πως ο καθένας μας υπερασπίζεται και παλεύει γι’ αυτές με τον τρόπο του και από όποιο βήμα ή μετερίζι μπορεί.

Υπάρχουν πράγματα που σε πικραίνουν ?

Ασφαλώς υπάρχουν. Άλλα καθημερινά, άλλα λιγότερο καθημερινά. Με πικραίνει το ψέμα, η μικροπρέπεια, η υποκρισία, η ανειλικρίνεια, η ανακολουθία, η χυδαιότητα, η εμπάθεια, η κακοήθεια, η αδυναμία του ανθρώπου να δει τον πραγματικό του εαυτό, η ανασφάλεια που μας οδηγεί σε χαμηλότερες (δια) «πράξεις». Οι σχέσεις των ανθρώπων που έχουν γίνει περισσότερο εικονικές από ό,τι πραγματικές. Η απομάκρυνσή μας από την ύπαρξη.  Όλα αυτά και πολλά περισσότερα και με πικραίνουν και με τρομάζουν.

Ποια είναι τα όνειρα σου για το μέλλον?

Για το μέλλον έχω στόχους. Είναι πιο στέρεοι από τα όνειρα. Τα όνειρα εμπεριέχουν μια «ανεδαφικότητα», κάτι στον αέρα, που δεν ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία μου. Επιλέγω και προτιμώ κοντινούς στόχους, όχι μεγαλεπήβολους, και βήμα βήμα τους κατορθώνω. Αυτό που αποπειρώμαι είναι η βαθύτερη γνώση του εαυτού, η ψυχοσυναισθηματική εγγύτητά του, διότι μέσα από αυτή γνωρίζουμε και τους ανθρώπους με τους οποίους σχετιζόμαστε. Γενικότερα αυτό που επιδιώκω και διεκδικώ με απόλυτη συνείδηση, είναι η ύπαρξή μου όπως τη θέλω σε αυτή τη ζωή. Ευελπιστώ πως διασχίζοντας αυτή τη γνωστική διαδρομή, γίνομαι καλύτερη και στη γραφή μου. Όχι ανώδυνα, όχι χωρίς τίμημα, όχι χωρίς συνέπειες. «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα» και το κραταιότερο σωστικό μέσο που διαθέτω είναι η ποίηση.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε έχουν πληγώσει και γιατί ?

Υπάρχουν. Το γιατί δεν μπορώ να το γνωρίζω. Αλλά έχω πάψει εδώ και καιρό να διερωτώμαι γι’ αυτό.  Είναι θέμα ψυχοσύνθεσης ίσως. Αυτό που με αφορά πια, είναι γιατί επιτρέπω εγώ να με πληγώνουν. Αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση που εμπίπτει σε ψυχαναλυτική διαδικασία. Δεν θα ήθελα να μπούμε σε τέτοιο έδαφος… Όχι μόνο για την κινδυνοφόρο φύση του αλλά επειδή ό,τι και να πούμε, κάτι θα μένει στην άκρη ανεξερεύνητο, αποδιοπομπαίο, απωθημένο, τρομακτικό, τραγικό ή γελοίο.

Ποιο είναι το  νέο σου βιβλίο και πότε θα  κυκλοφορήσει ?

Η νέα μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Τακούνια καίγονται στο φούρνο» μόλις κυκλοφόρησε από την Άνεμος Εκδοτική και υπάρχει στα βιβλιοπωλεία. Τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου, και ώρα 6:30 στο χώρο Ακροβάτης στο Μεταξουργείο (Ψαρρών 26 & Μαιζώνος) θα πραγματοποιηθεί και η παρουσίασή της. Θα είναι μεγάλη χαρά για μένα να σας δω όλους εκεί.

Σ ευχαριστώ για την κουβεντούλα μας και σου εύχομαι καλή επιτυχία !!!

Σ’ευχαριστώ κι εγώ από καρδιάς Νικήτα για τη ζεστή φιλοξενία και σε περιμένω στην παρουσίαση. Καλή συνέχεια και καλή τύχη σε ό,τι κάνεις.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ !


Με τη ζωή μου τα μου τα έβαλα
την άδικη μου μοίρα
Τα μάτια μόνος μου έβγαλα
και έχασα ότι πήρα 

Μέσα στα φώτα σ έχασα 
μες στην γιορτή του κόσμου
σε άδειους δρόμους τριγυρνώ 
μα έχασα το φως μου 
 

Με το μυαλό μου  τα έβαλα
ποια η  αλήθεια να  κραυγάζει
με τόσα  λάθη που έκανα  
τόσο νωρίς  πια θα  βραδιάζει …

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ !

Το  βράδυ που είπες πως θα ρθεις
τα λόγια τα σκληρά   είχες ξεχάσει
όλες οι αισθήσεις έμειναν σβηστές
και το Όνειρο στο δρόμο είχες πετάξει   

Με μια αγκαλιά περίμενα  να ρθεις
φωτιά να ανάψεις μέσα στο σκοτάδι 
να λάμψουν οι σκιές μας ζωντανές 
όταν θα μ ακουμπάς με ένα σου χάδι …

Δίχως κακία δίχως φθόνο στη ματιά

αυτή η αγάπη μας δεν έχει πια τέλος
ένα ταξίδι στου ερωτά μας τα νερά
που ένας θεός σημάδεψε με βέλος 

Πολλές οι πίκρες στη σκληρή μας τη ζωή
ατασθαλίες που στα μάτια μας κοιτάζουν
μα σαν καθρέφτης η δική μου η ματιά
μέσα στα μάτια σου αγάπη πάλι τάζουν …

Οι εφιάλτες πάνε
  τώρα μακριά
εμείς  θα ζούμε μόνο με ευτυχία 
γιατί τη μοίρα μας χαράξαμε βαθιά
στης άγονης ζωής μας την πορεία 


Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

ΕΣΥ !

Η λογική τελειώνει εκεί που αρχίζεις εσύ
μ' ένα σου άγγιγμα όλος ο κόσμος 
κι όλα τ' αστέρια κι οι γαλαξίες
έξω από σύνορα και από αξίες  

Χαράζεις καινούριες μνήμες στο μυαλό μου
σάρκα κι αίμα και γίνεσαι εσύ η ψυχή μου
ανάσα πνοή μου μα και ζωή μου
όνειρο ανείπωτο είσαι δική μου …

Υπάρχουν τόσες χιλιάδες τρόποι για να  σου πω
πως  μόνο στα χέρια σου νιώθω πως ζω
όπου κι αν ψάξω μες το μυαλού μου
εσένα θα βλέπω στ όνειρο μου  
 
Εσύ μου  γεμίζεις κάθε αίσθησή μου
είσαι το τέλος μου μα και η αρχή μου
όνειρο που έψαχνα μες τα χαμένα
κομμάτι δικό μου απ τα περασμένα …

 Εσύ και με σκορπάς και με μαζεύεις
χαρές και λύπες  μου τις συμμαζεύεις
ατέρμονες σκέψεις για κάθε βράδυ
ήλιος να λάμπει μες το σκοτάδι …

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

ΤΟ Σ ΑΓΑΠΩ !

Χέρια απαλά, χέρια γλυκά
μ' άγγιγμα που λυτρώνει
σαν ένα αγέρι  δροσερό
που κάθε φόβο διώχνει …

Καθώς αφήνουν στο κορμί
γλυκά γλυκά ένα  ένα χάδι
και σε χαϊδεύουν στα μαλλιά
το όμορφο τούτο βράδυ …

Νοιώθω μια μαύρη άβυσσο
ν ανοίγεται μπροστά μου
που με καλεί να αφεθώ
σ' όσα ζητά η καρδιά μου …

Ίσως ματώσω ή και χαθώ
στην τρέλα μιας απάτης
ίσως και πάλι   να καώ 
στη φλόγα μιας  αγάπης ...

Το σ' αγαπώ  μου, ανάσα μου
για να μπορώ να αντέχω
τον άδειο κόσμο, σκοτεινό
αφού κοντά δεν σ έχω 

Κάθε σου λέξη φυλακτό
μες την καρδιά μου έχω
όσο το άγιο σ' αγαπώ
και μακριά σου αντέχω …

Μέσα σ΄ αυτό το σ' αγαπώ
έκλεισα την αλήθεια
μα η καρδιά μου αγάπη μου
χτυπάει μες τα στήθια …

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Άννα Γαλανού



Η Άννα Γαλανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πεζά Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά και ασχολήθηκε με τη Διαφήμιση και το σχεδιασμό εντύπων. Έχει πάρει το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα σε πανελλήνιο διαγωνισμό με το θεατρικό έργο "Το τέλος της κωμωδίας". Έχει γράψει θεατρικά έργα, ποίηση, πεζογραφήματα και παιδικά παραμύθια

Με χαρά σε καλώς ορίζω στη σελίδα ο Μάγος !
Μεγάλη μου τιμή. Καλώς σε βρήκα Νικήτα.

Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από τη διαφήμιση
Πως προέκυψε η συγγραφή βιβλίων ?

Δεν έχει σχέση το επάγγελμα με τη συγγραφή βιβλίων. Θα μπορούσα να είμαι γιατρός, δικηγόρος, οικονομολόγος, φιλόλογος ή να ασχολούμαι με οικιακά. Επειδή οι αποκλεισμοί δεν μου άρεσαν ποτέ, δεν έχω να πω πολλά πράγματα επί του θέματος. Η συγγραφή είναι έμπνευση, ανάγκη δημιουργίας και εκφορά συναισθημάτων. Ο βιοπορισμός είναι άλλο θέμα. Εξάλλου ποτέ δεν συμπαθούσα τους επαγγελματίες συγγραφείς. Σημαίνει πως άλλοι άνθρωποι είχαν λύσει γιαυτούς όλα τους θέματα .
Εγώ γράφω γιατί εκφράζομαι μ’ αυτό τον τρόπο. Αν θεωρήσω ποτέ ότι έγινα επαγγελματίας συγγραφέας και γράφω με ωράριο, μάλλον δεν θα έχω πια τίποτα να πω σε κανένα.

Τι είναι μυθιστόρημα για σένα ?

Έχει διαφορά για μένα να διαβάζω ένα μυθιστόρημα κάποιου άλλου συγγραφέα, από το να το γράφω εγώ. Γράφω όταν μέσα μου ξυπνούν πρόσωπα, που θέλουν να πουν την ιστορία τους. Τα πρόσωπα αυτά με κάνουν να μην κοιμάμαι, να σκέφτομαι συνεχώς τη ζωή τους, την διαδρομή τους, πρόσωπα που μου δείχνουν ακόμα και την εξωτερική τους εμφάνιση. Ζω μαζί τους αρκετό καιρό, γίνονται δικοί μου άνθρωποι, άνθρωποι, μου δημιουργούν έντονα συναισθήματα κι όχι απαραίτητα καλά. Αν και σε γενικές γραμμές τους ήρωες μου τους αγαπώ πολύ. Όταν πια εξοικειώνομαι μαζί τους, τότε με αφήνουν να τους βγάλω από μέσα μου και να πω τις ιστορίες τους.
Όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα που μου αρέσει, αυτόματα γίνεται περίπου το ίδιο… Οι ήρωες εισχωρούν ξανά στο μυαλό μου, όχι όμως με τον ίδιο τρόπο. Δεν έχω την αγωνία να τους γεννήσω, να τους περιγράψω… απλά ακολουθώ τη πορεία τους.

Αν θυμάμαι καλά έχεις πάρει βραβείο σε διαγωνισμό συγγραφής
Ποια είναι τα συναισθήματα ενός βραβευμένου?

Το θεατρικό μου έργο, «Το τέλος μιας κωμωδίας», πήρε πριν κάμποσα χρόνια το β’ βραβείο σ’ ένα πανελλήνιο διαγωνισμό της ΕΡΤ. Χάρηκα πολύ. Ένοιωσα συγκίνηση που μπόρεσα και άγγιξα τους ανθρώπους της κριτικής επιτροπής, που τους θαύμαζα ανέκαθεν, χωρίς να τους γνωρίζω. Το βραβείο αυτό αποτέλεσε όμως επιπλέον και μια υποχρέωση για μένα. Πως δεν έπρεπε να τους απογοητεύσω ποτέ.

Γράφεις και παιδικά παραμύθια ποια η σχέση σου με τα παιδιά ?

Η πραγματικότητα είναι πως εκτός του ότι αγαπώ τα παιδιά, περισσότερο τα σέβομαι. Νοιώθω πως εμείς είμαστε απόλυτα υποχρεωμένοι να τους δημιουργούμε εικόνες και συναισθήματα, να τους ζωγραφίζουμε ένα δρόμο και να τα αφήνουμε να τον χρωματίζουν μόνα τους. Κάτι που δεν κάνει η τηλεόραση που τους τα δίνει όλα έτοιμα. Μια εικόνα που τρέχει περισσότερο από τη ζωή, που βιάζεται να τα μεγαλώσει τις περισσότερες φορές. Ίσως αυτός να είναι και ο στόχος. Τα παιδιά να μην έχουν παιδικές αναμνήσεις… Το παιδικό βιβλίο για μένα είναι το πιο δύσκολο βιβλίο. Θαυμάζω τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων. Τους θεωρώ τροφοδότες ψυχής, συναισθημάτων και φαντασίας, σ’ ένα πολύ δύσκολο και απαιτητικό κοινό.

Έχεις υποδυθεί και το ρόλου του ηθοποιού σε κάποια παράσταση ?

Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω. Δεν έχω ίχνος υποκριτικής μέσα μου! Θα ήμουν μια σκέτη αποτυχία.

Είναι εκτόνωση το να αποτυπώνεις τις σκέψεις σου σε χαρτί η σχέση ζωής?

Καμία εκτόνωση δεν είναι. Δεν υπάρχουν απωθημένα όταν περιγράφεις ζωές ανθρώπων που ζουν μέσα σου. Ποτέ δεν θα μπορούσα να γράψω αυτοβιογραφικά. Έχω κάποιες συνιστώσες γεγονότων που μπορεί να περιγραφούν σ’ ένα βιβλίο, όμως αυτό δεν έχει καμία σχέση με αυτοβιογραφία. Όταν θέλω να εκτονωθώ, πηγαίνω γυμναστήριο ή ασχολούμαι με δουλειές που καμία σχέση δεν έχουν με το μυαλό μου… π.χ. Μπορώ να κολυμπάω τρεις ώρες, έχει γίνει αυτό!
Το γράψιμο για μένα είναι ανάγκη. Όταν έρχεται είναι τόσο δυνατό το κύμα που ξεσηκώνει που δεν μου αφήνει κανένα άλλο περιθώριο. Ούτε σχέση ζωής είναι. Το γράψιμο δεν είναι αυτοσκοπός. Όταν δεν έχω να πω κάτι, απλά ακούω μουσική…

Ποια είναι τα ερεθίσματα που τρέφουν τη σκέψη σου ?

Με ελκύει το βουνό, η μουσική των λαών, ο χειμώνας, το περπάτημα και η θλίψη της μοναξιάς. Όλα αυτά μου δημιουργούν έντονα και απόλυτα συναισθήματα. Έτσι οι ήρωες μου εμφανίζονται από το πουθενά μια μέρα. Διεκδικούν τη θέση τους στο μυαλό μου και τους την παραχωρώ ευχαρίστως. Λένε πως οι πιο χαμογελαστοί άνθρωποι είναι και οι πιο θλιμμένοι. Στη δική μου περίπτωση ισχύει απόλυτα.

Πόσα συνολικά βιβλία έχεις γράψει ?
Ποιο είναι το παρεχόμενο των βιβλίων σου ?

Έχω γράψει δύο θεατρικά, τρία παραμύθια, τέσσερα μυθιστορήματα, μία πραγματεία και ένα βιβλίο λαογραφικού περιεχομένου.

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον?

Το δεύτερο μυθιστόρημα μου θα εκδοθεί και πάλι από την ‘’Ωκεανίδα’’ το Μάρτιο. Γενικά δεν κάνω σχέδια. Οργανώνω τα πράγματα που με αφορούν για να μη χαθώ στο χάος μιας ανίερης καθημερινότητας. Τα σχέδια τα αφήνω στο χρόνο. Αυτός ξέρει πάντα καλύτερα.

Σ ευχαριστώ για την κουβέντα μας και σου εύχομαι καλή επιτυχία !!!

Κι εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ, τόσο για τη κουβέντα, όσο και για τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις σου.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

ΕΡΩΤΑΣ ΚΕΡΑΥΝΟΒΟΛΟΣ !


Σ αγάπησα με μια ματιά 
Όταν σε πρώτο είδα
Είδα τη σπίθα στη ματιά
Τη λάμψη την ελπίδα …

Σταμάτησες το είναι μου
Έχασα το μυαλό μου
Μου έφερες την άνοιξη
Στο καταχείμωνο μου  …

Σαν από μηχανής  θεός
Ήρθες για να με σώσεις
Κι από τα δύσκολα που ζω
Εσύ να με γλιτώσεις …

Σ αγάπησα με μια ματιά
Υπέρλαμπρο αστέρι
Μέσα στον κρύο το χιονιά
Έφερες καλοκαίρι  …

Ήρθες και όλα άλλαξαν
Έσπασες τα δεσμά μου
Χαμογελούν τα χείλη μου
Άνθισε η αγκαλιά μου  …

Σ αγάπησα με μια ματιά
Ήταν η πρώτη σπίθα
Χτυπούσε η καρδιά μου δυνατά
Όταν κοντά σου ήρθα  …

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !


Όταν υπάρχουν γύρω σου
Άνθρωποι με αξία
Τότε στο κάθε πρόβλημα
Δεν δίνεις σημασία …

Ένα μεγάλο ευχαριστώ
Μέσα από την καρδιά μου
Και θα χω πάντα ανοιχτή
Για εσάς την αγκαλιά μου !!!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

ΓΕΝΕΘΛΙΑ !

Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκαν' η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά,
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου

Με κουδουνίστρες πλαστικές

όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε

Ήταν το γάλα μου πικρό

και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου,
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε

Ήταν το κλάμα μου μουντό

σαν κάτι να 'θελα να πω,
μα δε με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,

δε με ρωτήσανε ζωή, μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα,

άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω

Πάνω σε λάσπες και καρφιά

στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή,
όμως την πάτησα

Μονό το "α" και το "χ"

στη σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
κι ας τριαντάρισα

Έτσι περνούσε ο καιρός

και γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα

Στάζει το αίμα της ψυχής,

σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμορραγεί
ποιος την μοιράζεται 


Στίχοι: Στέλιος Μπικάκης

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΓΟΥ.....

Μέσα στο δάσος κατοικώ

Κι έχω για συντροφιά μου

Νεράιδες των παραμυθιών

Φίλους τα ξωτικά μου…