ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ !

Με τη φωνή σου ταξιδέυω

πέρα στούς πέντε ωκεανούς

με τα τραγούδια σου γυρέυω

της μοναξιάς τους λυτρωμούς!!!


Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

ΚΑΜΑΚΙ !




Έχει παγώσει από το κρύο η αναπνοή σου
Και αυτοί σου την πέφτουν ψυχρά
Θαυμάζουν το υπέροχο κορμί σου
Μα εσύ στην τσίτα να ψάχνεις για δουλειά …

Φοράς  μπουφάν  κλειστό  ως το λαιμό σου
Και αυτοί από πίσω σαν αδέσποτα σκυλιά
Τους τράβηξε αυτό το άρωμα σου
Μα εσύ στο δρόμο σου χωρίς μια μιλιά  …

Φοράς το πέτρινο χαμόγελο σου
Και μπαίνεις κάθε μέρα στο μετρό
Δεν ξέρω τι έχεις πάλι στο μυαλό σου
Το ψάχνω από καιρό μα θα το βρω …

Χτυπάει η βροχή σαν να ζηταει εξηγήσεις
Φοράς αδιάβροχο απόψε στη στιγμή
Είσαι έτοιμη το μύθο να ξεσκίσεις
Σήμερα ήθελες να έμενες γυμνή …


Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

ΑΣΚΟΠΟ ΤΑΞΙΔΙ!


Απόψε πάλι έτρεξε  μετέωρο το δάκρυ
Σκούπισες τα ματάκια σου  μα ήταν εκεί στην άκρη
Τα μάτια σου που λεν πολλά τίποτα δεν ξεχνάνε
Και θέλουν πάντα με καημό  άλλον να αγαπάνε…

Σαν φυλακτό  σε κράτησα  μα εσύ έκανες σκέψεις
Και  χάλασες τη νιότη σου σε άσκοπες επισκέψεις
Έτρεχες από εδώ και εκεί  άσκοπα τα σιρόπια
Μα από έμενα ζήταγες να κάνω πάντα ξόρκια  …

Μια στάση μέσα σε  όνειρο  να  για να σου φύγει η ζάλη
Και μια ζωή  ψευδαίσθηση  σαν να ήσουν κάποια άλλη
Ταξίδια έκανες άσκοπα  στης ουτοπίας το μπάρκο
Μα τώρα εγώ αγάπη μου σου έκανα εμπάργκο …

Ξεριζωμένη μου καρδιά  δεν άνθισες ακόμα
Και περιμένεις τη βροχή να βρέξει αυτό το χώμα
Άσκοπα ήταν τα όνειρα που είχες αντιγράψει
Και ξαφνικά ήρθε φωτιά όλα για να τα κάψει …

Πέρα από νόμους λογικής  τώρα κάνεις ταξίδια
Μα πάλι πάντα έρχεσαι στα ίδια και τα ίδια
Δίωξε  τις ουτοπίες σου χωρίς σαβούρα μπάρκο
Μια στάση μες το όνειρο  και σε λιμάνι απάγκιο …


Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

ΣΕ ΘΕΛΩ !



Την είδα πάλι την πονεμένη τη ματιά σου
Ήταν πρωί και πάλι Κυριακή  
Να προσπερνάς  ξανά  και αυτή ακόμα τη σκιά σου
Να μην μπορείς  από τον πόνο εσύ να κρατηθείς  …

Σβήσε τα φώτα αγάπη μου και πάλι
Δεν θέλω να  είμαι ξανά ο θεατής
Μην βάζεις έννοιες στο ωραίο σου κεφάλι
Σκέψεις δικές σου  που να μην ξέρει άλλος κανείς  …

Έλα μαζί να πάμε συναυλία
Εγώ είμαι αυτή η γνώριμη μορφή
Αυτός που  θα σου δώσει  πάλι  αγάπη
Αυτός που θα σου πει σε θέλω πιο πολύ  …


Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

ΑΣΤΕΙΟ !


Το πιο όμορφο τραγούδι μου  δεν είχε αίσιο τέλος
Σκηνή θεάτρου ήθελα  να παίζει και ο Οθέλος
Μα ο ρόλος ήταν απλός  σε ένα παλιό κρεβάτι
Και έλειπε από τη σκηνή αυτό που λένε  κάτι  …

Έτσι λοιπόν  η αγάπη μου δεν έπεισε κανένα
Μου είπαν ότι είναι απ τα παλιά τα πολυκαιρισμένα
Δεν άκουσαν τους στεναγμούς  που βγήκαν απ τα στήθια
Κι όμως έμενα μου έλειπε και φώναζα βοήθεια  …

Γι αυτό εγώ αποφάσισα ξανά να ονειρευτώ
Τραγούδι μου έρχεται ξανά  μα πιο ρεαλιστικό
Είναι αλήθεια  πως μπορώ στα όνειρα ν γράψω
Και από την αγάπη την πολύ στα σύννεφα να φτάσω …

Το πιο όμορφο τραγούδι μου  δεν το έφτασα στο τέρμα
Μου ήρθε πολύ δύσκολο  δεν έβρισκα το θέμα
Ήταν επιφανειακό  χωρίς πολλές παρόλες
Κάτι σαν στίχος  εύκολος σαν τις γυναίκες όλες ... 


Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΥΜΒΟΥΛΗ !


Αυτό το μπλε του ουρανού θέλω να ζωγραφίσω
Και ότι ερωτεύτηκες  δεν θέλω να μισήσεις
Πίσω ξανά  μες τη σιωπή μόνη μην τριγυρνάς
Και ότι πολύ σε πλήγωσε πίσω να το αφήσεις …

Ποιος κάλεσε τα σύννεφα απόψε να μαυρίσουν
Οι αναμνήσεις θύμωσαν πλοίο χωρίς πανιά
Ξέρεις πολύ θα ήθελα στο χρόνο να γυρίσουν
Οι αναμνήσεις  οι θολές που κάναμε παιδιά  …

Είναι πολλά και άχρηστα αυτά που έχεις μαζέψει
Μεγάλο το παράπονο δεν ήρθε η δροσιά
Δεν ξέρω ποιος σου έμαθε πως η αγάπη αντέχει
Να βλέπεις τα ονείρατα με μάτια ανοιχτά  …

Μικρά τα καλοκαίρια μας  μεγάλοι οι χειμώνες
Δεν προλαβαίνει η καρδιά να βρει αναψυχή
Χωρίς διέξοδο οι ορμές αδειάζουν πάντα μόνες
Και μένεις τώρα να κοιτάς μια μπόρα ξαφνική …

Μην ψάχνεις άλλους μάρτυρες μην κάνεις άλλα λάθη
Μην ρίχνεις τα εμπόδια  του άλλου σου εαυτού  
Η θάλασσα φουρτούνιασε  τέλος εδώ τα πάθη
Θα σε ρουφήξει ξαφνικά  στο βάθος του βυθού  …


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

ΝΥΧΤΑ !


Είναι η ώρα που τα φώτα  πάλι ανάβουν 
Ξυπνούν τα όνειρα  στο υπόγειο του κενού
Τις ιαχές του θρήνου μες το σκοτάδι θάβουν
Φτωχά διλήμματα  στα δίχτυα του συρμού  …

Η νύχτα άπλωσε το μαύρο της  στην πόλη
Το στίγμα χάθηκε στο βάθος του ουρανού
Στα ίχνη του Ήλιου πάλι θα σε ψάξω 
Η στη σκιά του  μαύρου φεγγαριού  …

Φόρεσες πάλι πέπλο της ερήμου
Μια παράσταση στην άκρη του κενού
Σαν πεταλούδα που τη νύχτα αλλάζει χρώμα
Σκορπάς τα νάζια ενός μικρού παιδιού  …


Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ !



Πόσες φορές δεν  με είχες  λιώσει
Με την ανάσα σου καυτή
Να ψιθυρίζεις στο αυτί μου
Κι εγώ να ψάχνω το γιατί ?

Πόσες φορές  δεν είχα νοιώσει
Τη λάβα σου τη θεϊκή
Κρυφτό λες και είχαμε διαλέξει
Μα πάντα τα φύλαγες εσύ  

Γυμνοί να τρέχουμε στη νύχτα
Μας μαστιγώνει η βροχή
Ταξίδι ερωτικό πάλι στα ίδια
Να μην υπάρχει επιστροφή ..

Πόσες φορές δεν είχα νοιώσει
Σαν ακροβάτης σε σχοινί
Να χάνω την ισορροπία
Κι εσύ να βγάζεις μια κραυγή  

Πόσες φορές δεν είπες τέλος
Μα αρχίζαμε από την αρχή
Φωτιά να βάζουν τα όνειρα μας
Και να τα σβήνει η βροχή  




ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΓΟΥ.....

Μέσα στο δάσος κατοικώ

Κι έχω για συντροφιά μου

Νεράιδες των παραμυθιών

Φίλους τα ξωτικά μου…