ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ !

Με τη φωνή σου ταξιδέυω

πέρα στούς πέντε ωκεανούς

με τα τραγούδια σου γυρέυω

της μοναξιάς τους λυτρωμούς!!!


Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΚΑΗΜΟΣ !


Εκεί που σμίγουν  τα πουλιά
σαν έρθει καλοκαίρι 
εκεί σαν ανταμώνουμε
και σου κρατώ το χέρι  …

Τότε μου φτερουγίζει ο νους 
χάνεται ο λογισμός μου
με ταξιδεύει μακριά
Και σβήνει  ο καημός μου  …

Εκεί σμίγουν οι αναπνοές 
και λιώνουνε οι πάγοι
η σκέψη μου παραμιλά
και λάμπει το σκοτάδι  …

Τότε ριγούνε τα κορμιά
σαν ο κλοιός στενεύει
σπάει η καρδιά τα στήθη μας
κι από το κελί της βγαίνει  …


Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΡΑΝΤΕΒΟΥ!


Κοιτάζω το ρολόι
θα χάλασαν οι δείκτες
μεσάνυχτα έχει πάει
κι εσύ πάλι δεν ήρθες …

Που είσαι αγαπημένη
ποιος χρόνος σε κρατά μακριά μου
στο τζάκι έσβησε η φλόγα
πάγωσε η γωνία μου …

Κοιτάζω στον καθρέφτη
μα  δεν υπάρχει εικόνα
κι απόμεινα μονάχος
με κρύο το χειμώνα ….

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Χρυσούλα Λουλοπούλου


Η Χρυσούλα Λουλοπούλου γεννήθηκε στη Δράμα το 1962. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πέρασε δεκαπέντε χρόνια από τη ζωή της στην Κατερίνη. Σήμερα ζει με την οικογένειά της στην Καρδίτσα κι εργάζεται ως καθηγήτρια στη Δημόσια εκπαίδευση.
Το πρώτο της μυθιστόρημα «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια» (Εμπειρία Εκδοτική) εκδόθηκε το 2002 και το δεύτερο «Ο ψίθυρος του Θεού στο αυτί μου» (Εκδόσεις Επέκταση) το 2008. Ετοιμάζει προς έκδοση την πρώτη της ποιητική συλλογή, με τίτλο «Αερόστατο».


Με μεγάλη χαρά σε καλώς ορίζω στο Μάγο !

 Σ’ ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση!
Καλώς σε βρήκα, Νικήτα μου, στο «μαγικό» σου σπίτι!

Γεννήθηκες στη Δράμα. Μίλησε μας για τα παιδικά σου χρόνια εκεί;

Η Δράμα της δεκαετίας του ΄60 ήταν μια πανέμορφη μικρή και ήσυχη πόλη. Πολλή αγάπη από τους γονείς μου, ξεγνοιασιά, 8ο Δημοτικό σχολείο, παιχνίδια στην αλάνα της οδού Αριστοτέλους με όλο το παιδομάνι, απόλαυση του φρέσκου γλυκού στα υπαίθρια ζαχαροπλαστεία της πλατείας-αγαπημένη οικογενειακή συνήθεια της τοπικής κοινωνίας τα Κυριακάτικα απογεύματα- ώρες συγκίνησης ή γέλιου στα σινεμά, αξέχαστες γιορτές όλο κατάνυξη της Αγίας Βαρβάρας, εκδρομές στο δάσος του Καράντερέ και στο σπήλαιο του Μααρά, επισκέψεις στους συγγενείς στη Χωριστή κάθε Κυριακή απόγευμα ανυπερθέτως, συχνότατο διάβασμα λογοτεχνίας στη Δημόσια Βιβλιοθήκη, εντατική μελέτη στο Γυμνάσιο Θηλέων αργότερα, βόλτες στον κήπο με τις αγαπημένες μου φίλες, όλα αυτά κρατάνε σφιχτά στη χούφτα τους τις υπέροχες παιδικές κι εφηβικές μου αναμνήσεις.

Πότε ανακάλυψες ότι έχεις το ταλέντο να αποτυπώνεις τις σκέψεις σου σε χαρτί
;

Άρχισα να γράφω από παιδάκι αλλά σταμάτησα πολύ σύντομα. Ο δρόμος έμελλε να ανοίξει για τα καλά στα 35 ξανά. Λυπάμαι πολύ που άφησα τόσα χρόνια να περάσουν, όμως από την άλλη, χαίρομαι που -διαβάζοντας μετά μανίας - συνέλεγα πετράδια σοφίας από τους μεγάλους λογοτέχνες.

Τώρα -σαν εκπαιδευτικός- ποια είναι η σχέση σου με τα παιδιά ;

Πριν από ένα μήνα ήμουν ακόμη εκπαιδευτικός. Σήμερα είμαι πλέον διοικητικός υπάλληλος, έχοντας περάσει 29 χρόνια στην έδρα, όπου έδινα καθημερινά την ψυχή μου. Η σχέση μου με τα παιδιά ήταν πολύ καλή, άριστη θα έλεγα. Δούλευα καθημερινά πάνω σ’ αυτό, προσπαθώντας να μη ξεχάσω ποτέ το πώς ένοιωθα όταν ήμουν εγώ παιδί και πώς ήθελα να μου φέρονται οι γονείς και οι δάσκαλοί μου. Βέβαια το μάθημα που δίδασκα επέτρεπε να παρεκκλίνω της «προδιαγεγραμμένης πορείας» και να μιλάμε με τα παιδιά για συγγραφείς και τα έργα τους, κάτι που τους άρεσε πολύ τελικά και μας έφερνε πιο κοντά.

Πιστεύεις ότι η εκπαίδευση γίνεται σωστά ;

Δεν θα πρωτοτυπήσω λέγοντας όχι. Σύμφωνα με έρευνες- ο Έλληνας μαθητής είναι ο πιο μορφωμένος της Ευρώπης σε τομείς όπως τα Μαθηματικά και η Ιστορία –και όχι μόνο- αλλά όχι και ο πιο ευτυχισμένος. Γεμάτος άγχος για τις εξετάσεις, συσσωρεύει γνώσεις που θα τις αποβάλλει σε λίγο καιρό, αναλώνεται σε αποστήθιση, υστερεί στην κρίση και χάνει χρόνια ουσιαστικά, που θα μπορούσε να ξοδέψει πιο δημιουργικά κι ευχάριστα το χρόνο του.


Το πρώτο σου βιβλίο έχει τίτλο «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια»
Ποιά αλήθεια περιγράφεις ;



Το μυθιστόρημά μου μιλάει για μια γυναίκα ,την Ευγενία, που ενώ τα είχε όλα (αγάπη, ασφάλεια, έρωτα, χρήμα, οικογένεια), τα έχασε. Από την απόλυτη ευτυχία πέρασε στην απόλυτη απόγνωση. «Η Πρώτη Ευγενική Αλήθεια» , μία από τις Τέσσερις Ευγενικές Αλήθειες, βασικό δόγμα του Βουδισμού, λέει ότι στη ζωή υπάρχει πόνος. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι η ζωή της Ευγενίας, είναι η ενσάρκωση αυτού.

Πως ένοιωσες όταν το είδες να κυκλοφορεί ;

Ήμουν τρισευτυχισμένη! Δεν μ’ ενδιέφερε να πουλήσει, «καιγόμουν» να το δω σε βιτρίνα βιβλιοπωλείου, να το μοιραστώ με άλλους ανθρώπους! Κι όταν αυτό έγινε, η συγκίνησή μου ήταν απερίγραπτη. Ο κόπος απ’ τα ατέλειωτα ξενύχτια μου, η ψυχή μου, βρισκόταν τυπωμένη εκεί, σε 320 σελίδες. Ζούσα στην Κατερίνη τότε και πήγα να το χαρίσω στους συγγενείς μου στη Δράμα. Γέμισα –θυμάμαι- το ταμπλό του αυτοκινήτου από αντίτυπα του βιβλίου και οδηγώντας τα καμάρωνα σαν παιδάκι που έφτιαξε την πρώτη του χειροτεχνία!

Τι είναι για σένα η καταξίωση ; Νομίζεις ότι έχεις δικαιωθεί ;

Καταξίωση για μένα σημαίνει να μπορώ να ακουμπάω τις καρδιές των ανθρώπων με όσα γράφω. Και αν και όταν τα καταφέρνω, νοιώθω μια βαθύτατη συγκίνηση. Αισθάνομαι πως δεν είμαι μόνη στον κόσμο. Πως όλοι εμείς, οι μικρές μονάδες, είμαστε πλάσματα του ίδιου Θεού, με τις ίδιες αδυναμίες και τα ίδια πάθη.
Κι αν με ρωτάς πότε θα σταματήσει αυτό, σου λέω πως δεν νομίζω ότι παύει ποτέ αυτό το σαράκι. Μόνο κλείνοντας τα μάτια. Η ανάγκη αυτού που γράφει είναι ακόρεστη. Κι ύστερα, όταν λείψουμε απ’ αυτό τον κόσμο, όπως είπε και κάποιος ποιητής, «Θα στοιχειώσουμε το πνεύμα κάποιου νέου για να γράφουμε μέσα απ’ αυτόν.»

Δεύτερο βιβλίο με τίτλο «Ο ψίθυρος του Θεού στο αυτί μου» .Ποιο είναι το περιεχόμενο του βιβλίου σου ;

Είναι μια ερωτική ιστορία με κρεσέντο πάθους. Ο Άλκης και η Χριστιάνα παιδεύονται από ένα μεγάλο, μοιραίο έρωτα που έχει ακραίο τέλος. Εκείνος έχει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες κι εκείνη είναι η δασκάλα που αναλαμβάνει να το φροντίσει. Το πάθος τους είναι μονόδρομος που δεν μπορούν να του ξεφύγουν. Το βιβλίο είναι μια τομή στη σχέση και στους χαρακτήρες τους και σε βάζει να αναρωτιέσαι όσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας απελπισμένος άνθρωπος που αγαπάει χωρίς όρια.

Τώρα ετοιμάζεις μια ποιητική συλλογή .Τα γραφόμενα σου είναι εμπειρίες ζωής ή απλά σκέψεις που γεννήθηκαν μέσα σου ;

Και τα δύο. Υπάρχει μέσα στον καθένα μας ένα σεβαστό απόθεμα εμπειριών που έχοντας το κατάλληλο ερέθισμα ανασύρονται και μετουσιώνονται σε λέξεις, πινελιές, νότες, ανάλογα με την ενασχόληση του καθενός. Σε μένα βρίσκουν το δρόμο για τις σελίδες.

ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ

Έτσι βίαια όπως με πέταξαν στη γη
όταν γεννήθηκα,
στην καθοδική πορεία μου από τον ουρανό,
με χτυπούσαν τα ερωτηματικά για τη ζωή
σα μαστίγια από βοριάδες,
μου’ καιγε τα μάτια της ψυχής
η αδικία
σαν υπερόπτης ήλιος,
όταν -ώ του θαύματος!-
άνοιξε στους ώμους μου
ένα αλεξίπτωτο για να με σώσει,
δώρο Θεού στα ευαίσθητα παιδιά Του.
Λευκό, γερό, δεν το αποχωρίζομαι ποτέ.
Το’ χω δει που το φοράνε κι άλλοι τρελοί.
Ποίηση το λένε.

Τι όνειρα κάνεις για το μέλλον ;

Αν με ρωτούσες πριν δύο χρόνια, θα σου έλεγα πως επιθυμώ να έχω την υγεία μου για να δημιουργώ απερίσπαστη. Σήμερα θα σου πω πως πέραν της υγείας, θέλω να διατηρήσω τη δουλειά μου για να έχω τα απαραίτητα προς το ζην. Πού φτάσαμε!…
Τέλος πάντων, αν χάσουμε και την ελπίδα μας, τα χάσαμε όλα. Γι’ αυτό κρατάμε το κεφάλι ψηλά και συνεχίζουμε. Εύχομαι, λοιπόν, να έχω δίπλα μου ανθρώπους να με αγαπούν και να τους αγαπώ και να μη μου πάψει ποτέ η παροχή του Θείου δώρου που λέγεται ‘έμπνευση’.

Υπάρχει κάτι που θέλεις να αλλάξεις στον κόσμο;

Ρώτα με καλύτερα αν θ’ άφηνα τίποτε ίδιο… Θέλω να μη δω ποτέ τα παιδιά και τα εγγόνια μου απελπισμένα. Θέλω να εμπιστεύομαι αυτούς που με κυβερνούν. Θέλω να σέβονται την υπόστασή μου, τις ανάγκες και τη νοημοσύνη μου. Θέλω να μην υπάρχει πόλεμος και φτώχεια. Θέλω όλοι να έχουν ένα σπίτι ζεστό κι ένα πιάτο φαί καθημερινά. Θέλω να μην υπάρχουν αναλφάβητοι. Θέλω να εκλείψει η ενδοοικογενειακή βία. Θέλω το σχολείο να γεμίζει τα παιδιά με χαρά κι όχι άγχος. Θέλω οι γειτονιές να αποκτήσουν πολύ πράσινο. Να ξαναγεμίσουν με παιδάκια που παίζουν ανέμελα μέχρι να δύσει ο ήλιος, χωρίς φόβο. Θέλω το πρωί στο δρόμο να ανταλλάσσω καλημέρες με ευγένεια κι ένα χαμόγελο αισιοδοξίας. Ζητάω πολλά;…

Θα σου ευχηθώ καλή επιτυχία σε ότι κάνεις και σ’ ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας !


Εγώ σ’ ευχαριστώ πολύ, Νικήτα μου, για την τιμή να με φιλοξενήσεις στο σπίτι σου και αντεύχομαι σε σένα και τους αναγνώστες σου τα καλύτερα!




Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ !


Όταν σε πρωτογνώρισα 
και μπήκες στη ζωή μου,
αμέσως συγκλονίστηκα
έρωτα αναπνοή μου  …

Είσαι ότι πιο τέλειο
έχω μόνο δικό μου
νεράιδα των παραμυθιών
που μπήκε στο  μυαλό μου … 

Να ξέρεις όταν  όταν σε κοιτώ
τον ήλιο αντικρίζω
και φτερουγίζει η καρδιά
λόγια σαν ψιθυρίζω  …

Δεν είναι λόγια της στιγμής
δεν είναι πλάνα λόγια 
δεν τα μιλώ εγώ αυτά 
ξεκούρδιστα ρολόγια  … 

Ψάξε βαθιά μέσα σου 
και ποιος να το πιστέψει ? 
μάτια μου αταξίδευτα
εσύ με έχεις μαγέψει …

Έχεις το πιο γλυκό φιλί 
μεθυστικό άρωμα μου 
έγινα άλλος άνθρωπος  
σαν έγινες δικιά μου …

Αγάπησε με όπως μπορείς 
εγώ το κάνω ήδη 
να είσαι πάντα πλάι μου 
ώσπου η ζωή να φύγει  …

θέλω να είμαστε μαζί
σαν ήλιος με φεγγάρι
μια μελωδία μουσικής
το τέλειο ζευγάρι  ...

Θέλω να είμαστε μαζί
αληθινό Όνειρο μου
εσύ είσαι όλη μου η ζωή
το άλλο το μισό μου …

Σ  ευχαριστώ αγάπη μου 
που είσαι στη ζωή μου,
πάντα πολύ θα σ αγαπώ  
ανάσα και πνοή μου …

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

ΝΑ ΓΙΝΟΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ !


Τα παιδικά μου χρόνια  θυμάμαι και γελάω
ταξίδια που έκανα και δεν  ξανάπαω
παιχνίδια που έπαιζα  και ζαβολιές
και ότι κι αν έβρισκα μπροστά μου να σπάω  …

Μα τώρα μου λείπουνε  μου λείπουν οι φίλοι
κι αυτή η ζωή να  μου ρίχνει σκαμπίλι
και να ‘μαι εδώ στην ίδια ιδέα,
με άπιστα όνειρα χωρίς  μια παρέα …

Και οι άσκοπες μέρες έτσι  περνούν
τα χρόνια κυλάνε στους ίδιους ρυθμούς
όλα διαβάζονται  σε αριθμούς
που είσαι αγάπη μου εσύ με ακούς ?

Μάταια ψάχνω να δω   λίγο φως
στα χρόνια που ζούσα θα ήμουν   τυφλός
είχα τα λίγα μα ήθελα κι άλλα
κι έμεινα μόνος σαν άδεια μπουκάλα …

Μα τώρα που πήγαν  χάθηκαν όλα
μόνος σε πλοίο δεν έχει κατάρτι
που είσαι αγάπη να κάνουμε πάρτι
να φτιάξουμε τώρα το νέο μας  χάρτη


Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

ΝΑΥΑΓΙΟ !


Μια θάλασσα ονειρεύτηκες
Ταξίδια πια του χθες
Μα στα λιμάνια του έρωτα
Δεν πιάνανε βαπόρια
Και μείνανε τα όνειρα μικρές γλυκές στιγμές …

Μια αγάπη που σαν σύννεφο
Ψάχνει να βρει γαλάζιο
Και σου έβαψε το  Όνειρο
Σε βάπτισαν ναυάγιο …

Έτσι σαν σαπιοκάραβο
Ο λογισμός δεν φτάνει
Να σκέφτεσαι τα μπάρκα σου
Μόνος μες το λιμάνι …

Μια θάλασσα ονειρεύτηκες
Ταξίδια μες το χρόνο
Ατέρμονα γυρίσματα
Μια χαρά μια πόνο  …

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

ΕΛΠΙΔΑ !


Θάρθει και πάλι  καλοκαίρι
θα βγει ο ήλιος ο ζεστός 
μέσα από χειμερία νάρκη
θαναι και πάλι ζωντανός  …

Θα είναι το πρώτο φως της μέρας
που σου ταιριάζει να φοράς,
έτσι να είσαι φωτισμένη
και να μου λες πως μ αγαπάς  …

Κοίτα πως λάμπει τώρα ο ήλιος 
λάμπουν όλα τα χρώματα
πως ζωντανεύουν τα λουλούδια
μεθυστικά αρώματα  …

Είσαι εσύ το καλοκαίρι
εσύ ο ήλιος ο ζεστός
σαν σου κρατώ δειλά το χέρι
νοιώθω ακόμα ζωντανός …


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ !


Που είμαι μαζί σου μου  είναι  αρκετό
Την άδεια μέρα σου με αγάπη να γεμίζω 
Μα εσύ τη σκέψη σου δίνεις αλλού
ένα ρολόι δίχως δείκτες να κουρδίζω …

Ότι κι αν κάνω εσύ κοιτάζεις πονηρά 
Και την αγάπη μου ζητάς να τη διαλύσεις
Εγώ σε πίστεψα μόνο με μια ματιά
Μα εσύ  με ψέματα ζητάς  να με γεμίσεις …

Ποτέ δεν ήθελα να μάθω το γιατί ?
Πως δεν με πήρες σοβαρά μες τη ζωή σου 
Το κάθε ψέμα σου για μένα είναι γιορτή 
Κι όλα τα ψέματα τελειώνουνε μαζί σου …

Μέσα στα ψέματα λοιπόν θα σου δοθώ 
Και στην αγάπη σου πικρά παραδομένος
Όμως ποτέ δεν θα σου πω πως σ αγαπώ
Και στο παιχνίδι που μου παίζεις ο χαμένος  …





ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΓΟΥ.....

Μέσα στο δάσος κατοικώ

Κι έχω για συντροφιά μου

Νεράιδες των παραμυθιών

Φίλους τα ξωτικά μου…