Χείλη πανέμορφα αυτά που αγαπώ
Μάτια που δείχνουν την ελπίδα
Ουράνιο τόξο στα μαλλιά
μου δείχνουν πως πέρασε πια η καταιγίδα…
έφυγε πια σε μέρη μακρινά
ο δρόμος στρώθηκε με ρόδα και αγκάθι
είναι η πόρτα ανοιχτή για να μου πει
όλα όσα ζητά η καρδιά να μάθει…
είναι το σώμα σου φωλιά για τα φιλία
που κρύβει θησαυρούς και όχι παραμύθια
τώρα η καρδιά μου αναζητά
μέσα στα μάτια σου ολόκληρη αλήθεια…
αυτή η αλήθεια σου μου είναι πιο σκληρή
και από μάρμαρο που σμιλεύτηκε με χάρη
μα η καρδιά μου όσο κι αν πονά
την αλήθεια σου αυτή θέλει να πάρει…
θα μου την λένε τα πουλιά στην εξοχή
παραδεισένιους κήπους θα βαδίζω
σε πολιτείες πόλεις και χωριά
τώρα την τύχη μου εγώ θα την ορίζω…
