ΘΕΛΩ !

Θέλω να γίνω ο καημός  στα δάχτυλα σου

Θέλω να γίνω ψίθυρος στην αγκαλιά σου

Να με φιλάς απόψε και να ανασαίνω

Να λιώνω πάνω σου και να πεθαίνω  …

Να είμαι εγώ ο ήλιος σου όταν χαράζει

Ένα αστέρι  στα μαλλιά που σου ταιριάζει

Κάνε με ένα με τα κύτταρα σου

Φύλακας άγγελος στην αγκαλιά σου ….

Να είμαι εγώ το πρώτο φύσημα του ανέμου

Πνοή ανάστασης  που χρόνια περιμένω

Φιλί πνοής απόψε θα σου δώσω

Μακριά τη θλίψη σου θέλω να διώξω…

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ !

Πάλι χορεύει η μοναξιά

Βήματα ακούω πάλι

Παλεύω με τα κύματα

Και με έχει πιάσει ζάλη  …

Πάλι εσύ δεν είσαι εδώ

Σε ψάχνω στα όνειρα μου

Και όταν ξυπνάω σ αγαπώ

Και σε ζήτω κοντά μου  …

Μες τα θολά μου όνειρα

Εσύ χτυπάς την πόρτα

Μα ακούω βήματα σιωπής

Σε θέλω όπως πρώτα …

Τραγούδι ακούω για σιωπή

Τον κόσμο που μακραίνει

Μες το μυαλό μου μια κραυγή

Που παγωνιά σημαίνει …

Την αγκαλιά σου νοσταλγώ

Μα δεν με ακούς απόψε

Έχω ζωή χωρίς σκοπό

Τη μοναξιά μου δίωξε …

ΒΡΕΧΕΙ !

Βρέχει βρέχει πάλι  βρέχει και ο νους σε εσένα τρέχει

Μέσα μου κολλάνε οι δείχτες και οι έρωτες ξενύχτες

Γκρίζα σύννεφα παντού μα ο νους μου πάει αλλού

Πάλι βρέχει και κρυώνω μα για σένα εγώ λιώνω  …

Μέσα σε έρημες πλατείες της αγάπης εφηβείες

Να ραγίζει ο καθρέφτης και να  βγαίνει  πάντα ψεύτης

Αγκαλιάζονται οι δείχτες δεν χωρούν οι καληνύχτες

Μέσα μου ξυπνούν οι τύψεις έλα εδώ να τις αγγίξεις …

Βρέχει  βρέχει πάλι βρέχει και ο χρόνος πάλι τρέχει

Ξέρω σε έχει πιάσει ανία και εμένα αγωνία

Θέλω πάλι να με αγγίξεις σου έχω έτοιμες τις λύσεις

Γύρω μου γιορτάζουν πάθη δεν φοβάμαι πια τα λάθη …

Πάλι μου φαλτσάρει ο ήχος ίσως είναι λάθος στίχος

Να πετιέσαι με τη  μια στο ζενίθ η αγωνιά

Λέω αντίο και στα πρέπει μα όλα η καρδιά τα αντέχει

Μέσα μου  έρωτες αλήτες της αγάπης καληνύχτες  …

Σ ΑΓΑΠΩ !

Στο δωμάτιο το άδειο να θολώνει το τζάμι

Να προσμένεις  με πόνο να φανεί το λιμάνι

Το τσιγάρο στα χείλη και η καύτρα να καίει

Σε αγαπάω ζωή μου συνεχώς να σου  λέει …

Το τσιγάρο μου σβήνω κι η σιωπή σου σκοτώνει

Σε κοιτάζω σαν ξένος μα η σιωπή δεν τελειώνει

Στο μυαλό μου φωλιάζουν  οι δικές σου εικόνες

Μια καρδιά κι ένα βέλος στις αγάπες τις μόνες  …

Στον αέρα μιλάω και μετράω τα λάθη

Μας χωρίσαν οι πόνοι μας σκοτώσαν τα πάθη

Η ψυχή μου κομμάτια και η βαλίτσα στο χέρι

Στη μορφή σου φωλιάζω για να ρθει καλοκαίρι  …

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ ?

Πώς να χορέψουν τα αγγελούδια όταν κοιμούνται οι θεοί

Ίσως να φταίει η μοναξιά μου μπορεί να φταίει κι η σιωπή

Δεν φταίνε όμως τα τραγούδια που απόψε έγινα μελό

Να κλαίω μες στην αγκαλιά σου κι όλο τα χείλη σου φιλώ  …

Μα κάποιος φταίει που αυτό το βράδυ σε βρήκα  μόνη στο σταθμό

Στου διπλανού την αφασία με ένα βαθύ αναστεναγμό

Ίσως να φταίει κάποιος άλλος μπορεί κι ο κύριος κανείς

Μα εχάθει πάλι η αγάπη μες στη σκιά της λογικής  …

Μπορεί και οι αναχωρήσεις  κάθε λιμάνι και καημός

Οι ερωτικές αποτυχίες και κάθε δάκρυ στεναγμός

Ίσως να φταίνε τα φεγγάρια μες τα σοκάκια  τα στενά

Και εσύ ακόμα να θυμάσαι τα θερινά τα σινεμά …

Φταίνε τα λόγια τα μεγάλα μα εσύ θαυμάζεις τα μικρά

Στην άλγεβρα οι εξισώσεις με τα πολλά μηδενικά

Ίσως να φταίει ο κόσμος όλος που εγώ παρέμεινα παιδί

Η ανασφάλεια που με  σέρνει χωρίς καθόλου λογική   …

ΑΝΥΠΟΠΤΗ ΣΤΙΓΜΗ !

Ήρθε η ώρα για να σπάσεις τη βιτρίνα σου

Και σαν παιδί να τρέξεις στη βροχή

Με μια κραυγή να πνίξεις τη ρουτίνα σου

Να κυλιστείς στη λάσπη απ την αρχή  …

Ένα χαμόγελο δειλό και όμως φτάνει

Να δεις αλλιώτικα την ίδια διαδρομή

Άστρο θαμπό που το φεγγάρι χάνει

Και όλα αυτά για μια αστεία αφορμή …

Σε βλέπω πάλι στο απέναντι μπαλκόνι

Στη μοναξιά  να ντύνεσαι γυμνή

Όπως η καύτρα που ροδίζει στο σκοτάδι

Και τη ζωή σου που δεν ήτανε αγνή …

Το ξέρω τώρα η φωνή μου σε ταράζει

Πατάει φρένο η μοναξιά σου στη σιωπή

Αυτή η ζωή να μην σε συναρπάζει

Ξυπνάς τα όνειρα που έχουνε χαθεί  …

Ποιος τα θυμάται τα κλειδιά του παράδεισου

Το άρωμα να κοκκινίζει από ντροπή

Κι εσύ να κάθεσαι στην άκρη της αβύσσου

Ταξίδι μοναχή μα και σε άγονη γραμμή  …

Ένα ποτό που σε ζαλίζει και σε καίει

Και η νύχτα να μυρίζει γιασεμί

Και από μέσα η καρδιά κάτι να λέει

Όλα να χάνονται σε ανύποπτη στιγμή  …

ΧΑΘΗΚΕΣ !

Χάθηκες πάλι σαν μια οπτασία

Που ξεψυχάει όταν έρχεται η αυγή

Σκαρί βρεγμένο που το λιώνει η υγρασία

Και άφησες πίσω σου μια άγρια σιγή  …

Τσιγάρο μες τα χείλη μου σβησμένο

Μα εσύ ποτέ σου δεν μου έδωσες φωτιά

Σπουργίτης μες το κρύο του χειμώνα

Να ψάχνει μάταια μια ζεστή αγκαλιά …

Να ψάχνω μάταια δυο ψίχουλα αγάπης

Με τα φεγγάρια που αρμενίζουνε σε πέλαγα ορφανά

Μα η μορφή σου  είναι σαν σκληρός σατράπης

Σου τα καρφίτσωσα απόψε  στα μαλλιά  …

Ένα καράβι που το δέρνει η τρικυμία

Κι αναζητάει απάγκιο όρμο να σωθεί.

Έλα σιμά να φύγει  αυτή η αγωνία

Κάνε το Όνειρο ποτέ να μην χαθεί  …