Φοβίζει η αγάπη!!!

Φοβίζει η αγάπη αγάπη μου
Η αγάπη η αιώνια
Αυτή που θα ναι δυνατή
Θ αντέχει όλα τα χρόνια …


Φοβίζουν οι όρκοι και οι δεσμοί
Τρομάζουν οι υποσχέσεις
Κι έτσι το δρόμο της φυγής
Θέλησες για να διαλέξεις…


Φοβάσαι να σε αγαπούν
Γιατί καρδιά δεν έχεις
Κι ούτε να δώσεις δεν μπορείς
Γιατί δεν το αντέχεις…


Θέλεις να κάνεις όνειρα
Μα είναι όλα φρούδα
Έχασες το συναίσθημα
Έσβησε η ελπίδα…


Σε φόβισαν τα σ αγαπώ
Σαν όρνια τα είδες
Κι έκρυψες το κουφάρι σου
Ντύθηκες με ασπίδες…


Νόμιζες πως τα σ αγαπώ
Ήτανε ο εχθρός σου
Και μ ένα όχι δυνατό
Πήρες τον ομματίων σου…


Όμως εσύ είσαι ο νικητής
Κι εγώ ο νικημένος
Απ της αγάπης μαχαιριά
Για πάντα λαβωμένος…


Όμως αυτά τα σ αγαπώ
Ήταν ύμνοι στ αστέρια
Να τα κρατάς αγάπη μου
Μέσα στα δυο σου χέρια …

Πέρα δώθε!

Εγώ έκανα όνειρα
παντοτινής αγάπης
κι εσύ έβαζες σύνορα
μα έσβησε ο χάρτης…


μια φεύγεις μια έρχεσαι
δεν το καταλαβαίνω
ούτε κι αυτό το σκηνικό
μπορώ να το μαθαίνω…


θέλω μια αγάπη δυνατή
να ναι μόνο για μένα
να μην σε νοιάζει τίποτα
τίποτα και κανένα…


ξέρεις να λες το σ αγαπώ
και να το παίρνεις πίσω
έρχεται η ώρα αγάπη μου
που μόνη θα σ αφήσω…


μάλλον το ήθελες απλό
κι αγάπη δίχως έννοιες
μα εγώ θέλω τα δύσκολα
κι αγάπες ατσαλένιες …


όταν σου είπα σ αγαπώ
με κοίταξες στα μάτια
την άλλη μέρα έφυγες
και έγινα κομμάτια…


ξέρω φοβίζει ο έρωτας
τρομάζει την καρδιά σου
γι αυτό δεν είπες (σ αγαπώ
παντοτινά δικιά σου )…


μόνο το πάθος ήθελες
να ζήσεις λίγο χρόνο
κ ύστερα φεύγεις για αλλού
κι εγώ να νοιώθω πόνο…


σαν το ελεύθερο πουλί
αλλού για να πετάξεις
να φεύγεις πάντα μακριά
πίσω να μην κοιτάξεις …

Αγάπη!

Η αγάπη τώρα είναι εδώ
και πάντα με στηρίζει
όταν ο νους μου στα παλιά
και στ άσχημα γυρίζει…


Σαν μια βαρκούλα μοναχή
που χτύπησε σε ξέρα
μαζεύω τα κομμάτια μου
μέρα με την ημέρα..


Τις συμπληγάδες πέρασε
πάλεψε με θηρία
ξεπέρασε προβλήματα
έγραψε ιστορία…


Οποίος δεν έχει ερωτευτεί
δεν έχει αγαπήσει
τότε δεν έχει αισθήματα
και μόνος του θα ζήσει…


Η αγάπη είναι αυτή
τη μια σε ανεβάζει
αλλάζει συναισθήματα
σαν σάκο σε αδειάζει…


Τι μια σε πάει στα σύννεφα
την άλλη πας στον Άδη
όταν σου λείψει το φιλί
κι όταν χαθεί το χάδι...

Επιστροφή!

Παλεύω πάλι μέσα μου
τι μάχη να κερδίσω
τον πόνο τον αβάσταχτο
πρέπει να τον νικήσω…


να διώξω από πάνω μου
όλη τη μαύρη θλίψη
να έρθει το χαμόγελο
που τόσο μου χει λείψει…


να υμνήσω δις τον έρωτα
με όμορφα τραγούδια
να ανθίσουν πάλι στην καρδιά
ερωτικά λουλούδια…( υάκινθος)


φίλοι μου κάντε υπομονή
μια ανάσα για να πάρω
Θάνε μια ρουφηξιά καφέ
μια τζούρα από τσιγάρο…


θέλω λίγο το χρόνο μου
δριμύτερος γυρίζω
και τα στιχάκια του έρωτα
απ το μηδέν αρχίζω…


πάλι γι αγάπη θα μιλώ
για ερωτικά ταξίδια
νεράιδες με μακριά μαλλιά
γοργόνες με στολίδια…


θα το περάσουμε μαζί
κι αυτό το καλοκαίρι
με ήλιο και με θάλασσα
πιασμένοι χέρι χέρι…

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Όταν υπάρχουν δίπλα σου
Άνθρωποι με αξία
Τότε σε κάθε πρόβλημα
Δεν δίνεις σημασία…

Όταν υπάρχουν γύρω σου
Άνθρωποι ευτυχισμένοι
Απορροφούν τον πόνο σου
Κι έτσι πιο λίγος μένει…


Όταν υπάρχουν γύρω σου
Άνθρωποι που σε νοιώθουν
Τότε τη στεναχώρια σου
Με την αγάπη διώχνουν…


Το ξέρω είναι σπάνιο
Μ αλήθεια ταυτόχρονος
Να βλέπεις γύρω αγκαλιές
Σου φεύγει λίγο ο πόνος..


Και θέλω μόνο να σας πω
Στη δύσκολη την ώρα
Πως με αυτή τη στάση σας
Μου είπατε ( προχώρα )…


Ένα μεγάλο(ευχαριστώ) !
Γράφω για τον καθένα
Μελάνι ανεξίτηλο
Και την καρδιά για πένα…

Ολα μαύρα!

Ξανά δεν έχω έμπνευση
Να γράψω ένα στίχο
Είναι όλα μαύρα γύρω μου
Και βλέπω έναν τοίχο…


Μαύρα τα βλέπω τα πουλιά
Μαύρα και τα λουλούδια
Μαύρα τα ρούχα που φορώ
Πένθιμα τα τραγούδια…


Είναι στιγμές που το μυαλό
Κολλάει σε ένα πράγμα
Κι εγώ άδικα περίμενα
Να γίνει ένα θαύμα…


Το πάλεψες πολύ σκληρά
Ήθελες να νικήσεις
Και την αρρώστια τη βαριά
Για πάντα να τη σβήσεις …


Ήσουνα πάντα νικητής
Πάλεψες τόσα χρόνια
Μα ήτανε μάχη άνιση
Σε κλαιν παιδιά και εγγόνια …


Εσύ ήσουνα ο δυνατός
Εσύ το παλικάρι
Και έδινες τη μάχη σου
Σαν άγριο λιοντάρι…


Μ αυτό το ύπουλο θεριό
Που χάροντα το λένε
Στην έφερε μπαμπέσικα
Και όλοι μας τώρα κλαίμε …


Ποτέ δεν έκανες κακό
Μα το κακό σε βρήκε
Η θλίψη εμφανίσθηκε
Μες την καρδιά μας μπήκε…


Ο χάρος όμως δεν κοιτά
Και τους καλούς τους παίρνει
Και δάκρυα ολόκαυτα
Στα δυο μας μάτια φέρνει…

Αφιερωμένο σ εκείνον που έχασα χθές!

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναι
ζήτημα ύψους.


Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα
Αμάλθειο κέρας.


(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμα σου!)
Ονειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σου
κατακορύφως.


Οι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.
Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.


Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ' αρέσω.




Κώστας Καρυωτάκης