ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ !

Με τη φωνή σου ταξιδέυω

πέρα στούς πέντε ωκεανούς

με τα τραγούδια σου γυρέυω

της μοναξιάς τους λυτρωμούς!!!


Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Για την αγάπη μου θα πω
Θέλω να τραγουδήσω
Να διώξω πόνο και καημό
Μην τύχει και δακρύσω…


Έχω καημό στα στήθη μου
Καημό που με τυφλώνει
Άλλη από σένα μάτια μου
Κοντά μου δε ζυγώνει…


Έλα λοιπόν αγάπη μου
Στην αγκαλιά μου πάλι
Γιατί να ξέρεις πως καμιά
Ποτέ της δε θα βάλει…


Είναι δική σου η αγκαλιά
Δικά σου και τα χάδια
Είναι αυτά που σε ζητούν
Τις μέρες και τα βράδια…

16 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

kriveis polu agapi kai truferotita mesa sou!!!tuxeroi oloi oi anthropoi pou vriskontai konta sou giati tha dexontai apo sena tosi agapi kai einai apo ta omorfotera pragmata tis zois..

Ανώνυμος είπε...

Το μαρτύριο, μάγε, δεν χωράει στις λέξεις.... Η καρδιά που ραγίζει δεν έχει πατρίδα και την απαρνιούνται και τα ξωτικά... Τα παραμύθια της κλείνουν την πόρτα... Οι ρίμες φτωχές μπροστά στο είδωλο των δακρυσμένων ματιών... εκεί που η πραγματικότητα χαίρεται να ζωγραφίζει αλήθειες...

Αφήνω την καλημέρα μου...με σιωπές και απουσίες...

Ανώνυμος είπε...

Γράψε ένα μαγικό να μικρύνει το χάσμα.
Τι μάγος είσαι?....... Δεν ακούς τις κραυγές που ζητάνε επιστροφές?... Κάψε τα βιβλία σου και άσε την καρδιά σου να γράψει το ξόρκι... εκείνο που θα χτίσει πάλι γεφυρες...

Η γεφυρα των συναισθημάτων χρησιμοποιείται αμφίδρομα, μάγε.... Κάποια στιγμή πάντα επιστρέφεις... όμως χρειάζεται ένα μαγικό χέρι να σε τραβήξει κοντά στην ευτυχία...

NIKITAS είπε...

ΑΝΩΝΥΜΕ η ευτυχία ειναι μια σταλα ηδονής μισός ποντάκος στεναγμού... σε ευχαριστώ για το πέρασμα..

NIKITAS είπε...

Βασιλική σ ευχαριστώ για την επισκεψη ο τυχερός ειμαι εγω που εχω τα ξωτικά μου και αυτα λατρέυω..

Κάκια Παυλίδου είπε...

Δίπλα στα μαγικά η σκόνη γραφει κατι... Μάγε διακρίνεις τη γραφή?... ή είναι από άλλο κόσμο φερμενη?...

Την καλησπέρα μου... κόκκινη σαν το φως της αβάσταχτης ευτυχίας...

Κάκια Παυλίδου είπε...

Εγω μάγε δεν είμαι μάγισσα να διαβάζω τα αόρατα σημάδια στο κορμί της απουσιας....

Βοήθησέ με...

Κάκια Παυλίδου είπε...

Εγω μάγε δεν είμαι μάγισσα να διαβάζω τα αόρατα σημάδια στο κορμί της απουσιας....

Βοήθησέ με...

Κάκια Παυλίδου είπε...

Μη σβηνεις τα σχόλια μάγε... εκει βαδιζουν οι απαντησεις στα ερωτηματικά που θετω στην καρδιά μου...

NIKITAS είπε...

αγαπημένη ΚΑΚΙΑ την ειδα τη γραφή την γνώρισα απο το χτυπο της καρδιάς μου ειχε μελάνι απο το αίμα μου...

NIKITAS είπε...

ρωτησε λοιπον κι εδω ειμαι και το χερι εκει μονο που τρεμει..

Κάκια Παυλίδου είπε...

Οι ερωτήσεις μου χαθηκαν στο δυνατό φύσημα ενός ανεμου που δε σεβαστηκε τις ευαισθησίες μου...

Πες μου μία λέξη μόνο.. δωσε μου στα χερια το κλειδί να ανοίξω όλο τον κόσμο... να ξετυλίξω πάλι τα χρώματά μου... να μοιάζω μαγική με δανεικά μαγικά από εκεινα τα χερια που ξερουν να μεταμορφωνουν ό,τι αγγίζουν....

Βοήθησέ με...

apinkdreamer είπε...

γεισ σου νικητα! το μπλογκ σου ειναι πολυ καλο και γραφεις υπεροχα!
σέυχαριστω για τα καλα σου λογια! όσο για το οτι σου θυμιζω μια μικρη νεραιδα εχεις δικιο! ειμαι μια μικρη νεραιδα, εγκλωβισμενη σε αυτο τον κοσμο...

NIKITAS είπε...

apinkdreamer νεραιδα ? κι εγω με νεραιδες και ξωτικα μιλαω..καλως σε βρηκα ..

NIKITAS είπε...

καλή μου ΚΑΚΙΑ εσυ εχεις πασπαρτού ανοιγεις και μπαινεις... εξ αλλου δεν εχω βαλει μανταλο ακομα..

Κάκια Παυλίδου είπε...

Όπου δεν υπάρχει μάνταλο Μάγε, είναιο παραδεισος... Εκεί χωράνε όλες οι ευαισθησίες...

Την πιο όμορφη καλημέρα μου να νοσταλγεί την πολυχρωμία της Άνοιξης μέσα από τις τόσες βροχες και τα Ανοιξιάτικα χιονάκια...

Κάνε ένα μαγικό να διαλυθούν τα σύννεφα....

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΓΟΥ.....

Μέσα στο δάσος κατοικώ

Κι έχω για συντροφιά μου

Νεράιδες των παραμυθιών

Φίλους τα ξωτικά μου…